نوآوران

راديو ندا : ادامه ي اعتصاب غذاي رضا شهابي در زندان اوين!

2011-12-01T15:48:00.000-08:00

نادر نادري، برادر همسر رضا شهابي، در گفتگو با راديو ندا خاطر نشان كرد كه رضا شهابي در اعتراض به وضعيت خود در زندان علاوه بر ادامه اعتصاب غذا، از ملاقات با خانواده اش نيز خودداري كرد!براي شنيدن گفتگو لطفاً اينجا را كليك كنيد

مطمئنم این عکسها را کسانی که باید ببینند نمی بینند

2011-11-28T09:59:00.000-08:00

اینجا سرزمین من است اینجا سیستان است شغل بیشتر مردمانش شتر بانی است…میدونم از نگاه به چشام بدتون می یاد اما …

ولی میخواهم درد دلی کودکانه با شما کنم… اینجا سرزمین من است اینجا سیستان است شغل بیشتر مردمانش شتر بانی است…

این مسجدشونه…

جاده هایشان …

برای پخت و پز از هیزم استفاده می کنند. گاهی اوقات بلند کردن هیزم به قیمت نیش زدن عقرب است …

آنها مربا و پنیر را نمی شناسند فقط نان است و نان است و نان…از معلمشون بپرسید…

از سختی تدریس بدون امکانات وفضا بپرسیداز اومدن گردبادی ناگهانی بپرسید که دفترو کتاب رو با خود می بره از اومدن حیوانات ومزاحمت و حواس پرتی بچه ها بپرسید….

نمی دونستم برای عکس آخر چه بنویسم

…
همین که اشکامو پاک کنم کافیه
راستی به ایناه درس می دند ۳هزار میلیارد چند تا صفر داره؟

منبع::لَج‌وَر

نوال السعداوی: آزادی با قدرت مردم کسب می شود. انقلاب يعنی همين

2011-11-28T07:12:00.000-08:00

انتخاباتی که نتايجش پشت ميز توسط ارتش ، اخوان المسلمين و آمريکا تعيين شود دمکراسی نيست. نتيجه انتخابات بايد در اين ميدان و با انقلاب تعيين شود
نوال السعداوي، نويسنده ، فعال اجتماعی و از مدافعان حقوق زنان که نقش فعالی در مبارزات مردم مصر دارد ديشب مستقيما از ميدان تحرير در مصاحبه ای تلويزيونی با سيسيليا گرالد مجری برنامه «آگندا» ی تلويزيون سوئد شرکت کرد که ترجمه آنرا ميخوانيد سيسيليا گراند: در مصاحبه ای که با نوال السعداوی مسقيم از ميدان تحرير داشتم وی در ارتباط با انتخابات مصر گفت:
ما ميخواهيم انتخابات عقب بيافتد. ارتش، اخوان المسلمين و آمريکا فشار می آورند تا انتخابات فردا برگزار شود. اما مردم ميگويند نه. نه به ارتش، نه به اخوان المسلمين، نه به آمريکا و اسرائيل. اين اعتراضات اخوان المسلمين را افشا کرد که نخواستند در آن شرکت کنند. زيرا آنها ميخواهند فردا انتخابات برگزار شود و در پارلمان اکثريت را کسب کنند. برای آنها سرنوشت کشور اهميتی ندارد، درست مثل ارتش و آمريکا.
اين انقلاب دوم است، درست مثل انقلاب اول در ژانويه و فوريه مردم ميگويند نه به ارتش ، نه به تنتاوی و آمريکا و نه به انتخابات در موقعيت کنونی. مردم خواستار اين هستند که يک شورای انقلابی متشکل از نمايندگان مردمی که به خيبانها آمدند تشکيل شود.

سيسيليا گراند: فکر ميکنيد انتخابات الان درست نيست؟ فکر نميکنيد که انتخابات به انتقال به دمکراسی منجر شود؟
نوال السعداوی: نميتوان انتخابات داشت زمانی که مردمی که در ميدان تحرير جمع شده اند آنرا نميخواهند. معنای دمکراسی چيست؟ دمکراسی يعنی مردمی که در اينجا جمع شدند. انتخاباتی که نتايجش پشت ميز توسط ارتش ، اخوان المسلمين و آمريکا تعيين شود دمکراسی نيست. نتيجه انتخابات بايد در اين ميدان و با انقلاب تعيين شود.

سيسيليا گراند: بهاری که گذشت به انقلاب بسيار اميدوار بوديد، الان چه احساسی داريد؟
نوال السعداوی: الان اميدوارترم، من اعتقادم را به مردم از دست نمی دهم. مردم بسيار عظمت دارند. و اکنون در ميدان هستند. چادرها را ببين، در اين هوای سرد در چادرها ميخوابند، عليرغم تيراندازی بسويشان و درد سرهای ديگر. خونهای زيادی ريخته شد، بسياری کشته شدند، جوانان زيادی بينايی خود را از دست دادند. اما ما از چيزی نمی ترسيم.

سيسيليا گراند: در انقلاب اول ارتش را بعنوان يک قهرمان نگاه ميکردند، نظرتان الان در مورد ارتش چيست؟
نوال السعداوی: ما هرگز طرف ارتش بوديم، اشتباه بزرگی بود که اجازه داديم حسنی مبارک قدرت را به ارتش واگذار کند. ما نميخواهيم توسط ارتش اداره شويم. ما ميخواهيم يک شورای انقلابی تشکيل شود و اداره امور را بدست بگيرد. ما خواهان يک دولت سکولار و غير نظامی هستيم ، نه دولتی نظامی يا مذهبی.

سيسيليا گراند: هزاران تظاهر کننده دستگير شدند. نظرتان در اين مورد چيست؟
نوال السعداوی: آنها بايد آزاد ميشدند، چرا انقلابيون را دستگير کرده اند؟ چرا جوانان انقلابی را محاکمه ميکنند؟ چرا آنها را در دادگاههای نظامی محاکمه ميکنند، در حاليکه مبارک و اطرافيانش را در دادگاه معمولی محاکمه کردند؟ بسيار مضحک هست. انقلابيون اين را نميپذيرند. يکی از خواسته ها نيز آزادی تمام دستگيرشدگان می باشد. همچنين هيچ دادگان نظامی حق محاکمه غير نظاميان را ندارد. حسنی مبارک که يک نظامی بود و ذخيره مالی کشور را به غارت برد در دادگاه نظامی محاکمه نشد اما جوانانی را که در تظاهرات صلح آميز شرکت ميکنند در دادگاههای نظامی محاکمه ميکنند.

سيسيليا گراند: فکر ميکنيد که ارتش آمادگی کناره گيری از قدرت را دارد؟
نوال السعداوی: البته، بله، زيرا قدرت مردم بسيار سنگين تر از قدرت ارتش هست. البته آزادی بايد توسط خود مردم کسب شود. ما انتظار اين را نداريم که ارتش به ما آزادی بدهد. آزادی با قدرت مردم کسب می شود. انقلاب يعنی همين.

سيسيليا گراند: شما بعنوان يک نويسنده مشهور چه تاثيری ميتوانيد در جريان حوادث بگذاريد؟
نوال السعداوی: طرف مردم باشم و صدای شان را به گوش برسانم. فعالين سياسی و احزابی وجود دارند که مشغول چانه زنی با ارتش می باشند، درست مثل زمانی که با حسنی مبارک مذاکره ميکردند، در حاليکه اينجا در ميدان تحرير مردم کشته می شوند. نقش ما اين هست که صادق و بی پرده آنچه را که فکر ميکنيم و وجدان حکم ميکند بيان کنيم و برای ارزش ها، عدالت و آزادی بجنگيم و درباره خواسته های انقلابيون بنويسيم. نه اينکه با شرکت دريک انتخابات عجولانه جايی در پارلمان برای خودمان جستجو کنيم. يا در پی کسب اکثريت بوده و يا بخواهيم رئيس جمهور شويم. ما نبايد در شرايط کنونی به پست وزارت و يا موفقيت های شخصی و فردی فکر کنيم. ما بايد با مردم باشيم و همراه آنها بجنگيم و يا بميريم

منبع:روشنگري

گفتگوي راديو ندا با سيمين بهبهاني در باره خطر جنگ و خشونت عليه زنان

2011-11-26T15:10:00.000-08:00

شعر زيبا و پر مضمون سيمين بهبهاني، بانوي شعر و ادب ايران، در محكوميت جنگ، با صداي شاعر در گفتگو با راديو ندا :

زان روز كه عالم را در خون و جنون ديدم

پرهيختن از جنگم، سر لوحه فرهنگ است

براي شنيدن گفتگو لطفاً اينجا را كليك كنيد

اولین ویدیو از اعتراضات گسترده کارگری در تبریز

2011-11-26T10:16:00.000-08:00

اولین ویدیو از اعتراضات گسترده کارگری در تبریز

هزاران نفر کارگران تبریزی در سالگرد تصویب قانون (ضد کارگری) کار در هفته اخیر بر علیه این قانون اقدام به تظاهرات چشمگیر کردند. کارگران با شعارهایی نظیر "وزیر بی لیاقت استعفا استعفا" خواهان رسیدگی به ماه ها بیکاری و عدم دریافت حقوق خود شدند.

راديو ندا : وضعيت وخيم جسمي كارگر زنداني، رضا شهابي!

2011-11-26T09:42:00.000-08:00

نادر رضايي ، برادر همسر رضا شهابي، در گفتگو با راديو ندا با اشاره به ادامه اعتصاب غذاي رضا شهابي در زندان اوين گفت : ” اگر به وضعيت جسمي رضا شهابي سريعاً رسيدگي پزشكي نشود احتمال فلج شدن او زياد است ! ”براي شنيدن گفتگو لطفاً اينجا را كليك كنيد

عکس: تفريح رايگان کودکان فقير...

2011-11-26T08:17:00.000-08:00

پارسينه

فيلم: ضرب و شتم دختر وبلاگ نويس مصری که در اعتراض به نبود آزادی تصاوير برهنه اش را در اينترنت گذاشته بود

2011-11-25T09:38:00.000-08:00

فيلم: ضرب و شتم دختر وبلاگ نويس مصری که در اعتراض به نبود آزادی تصاوير برهنه اش را در اينترنت گذاشته بود

مهر: پايگاه خبری روزنامه الفجر مصر امروز در گزارشی به اخراج "علياء المهدی" زن وبلاگ نويس مصری از ميدان التحرير اشاره کرد و نوشت : تجمع کنندگان مصری که از اقدام اخير اين زن در خلع لباسهايش و قرار دادن تصوير برهنه خود در يکی از شبکه های اجتماعی به خشم آمده بودند وی را مورد ضرب و شتم قرار داده و از ميدان التحرير بيرون کردند

محمد رضا شالگونی:انقلاب علیه دیکتاتوری های غیر وابسته - ۶ سوریه و دیکتاتوری خاندان اسد

2011-11-24T07:41:00.000-08:00

سوریه نیز مانند لیبی مردم علیه یک دیکتاتوری غیر وابسته برخاسته اند و علیرغم تفاوت های بسیار با لیبی ، به نظر می رسد در اینجا نیز رویارویی مردم با رژیم می رود به جنگ داخلی تبدیل شود. حال نگاهی به پیش زمینه ها و شرایط شکل گیری انقلاب و چشم اندازهای آن در سوریه......جغرافیای حساس سوریه و نقش فعال آن در پاسداری از پان عربیسم در مقابل اسرائیل در شش دهۀ گذشته ، سوریه را به لحاظ استراتژیک به یکی از مهم ترین کشورهای خاورمیانه تبدیل کرده است....

انقلاب علیه دیکتاتوری های غیر وابسته - ۶

سوریه و دیکتاتوری خاندان اسد

در سوریه نیز مانند لیبی مردم علیه یک دیکتاتوری غیر وابسته برخاسته اند و علیرغم تفاوت های بسیار با لیبی ، به نظر می رسد در اینجا نیز رویارویی مردم با رژیم می رود به جنگ داخلی تبدیل شود. حال نگاهی به پیش زمینه ها و شرایط شکل گیری انقلاب و چشم اندازهای آن در سوریه:

سوریه کشوری است با مساحت ۱۸۵۱۸۰ کیلو متر مربع ( یعنی حدود یک نهم مساحت ایران ) و ۵/۲۲ میلیون نفر جمعیت ؛ در ساحل شرقی مدیترانه و در همسایگی ترکیه در شمال ، عراق در شرق ، اردن و اسرائیل در جنوب ، و لبنان در غرب. جغرافیای حساس این کشور و نقش فعال آن در پاسداری از پان عربیسم در مقابل اسرائیل در شش دهۀ گذشته ، سوریه را به لحاظ استراتژیک به یکی از مهم ترین کشورهای خاورمیانه تبدیل کرده است. اقلیت های متعدد قومی و مذهبی سوریه ، ترکیب جمعیتی ویژه ای در این کشور به وجود آورده که در تعادل های سیاسی آن نقش مهمی دارد. نزدیک به ۹۰ در صد مردم سوریه عرب هستند و ۱٠ در صد بقیه کرد و ارمنی و ترکمن و چرکس و غیره. کردها با جمعیتی بیش از ۲ میلیون نفر ، بزرگ ترین اقلیت قومی سوریه محسوب می شوند. به لحاظ ترکیب مذهبی ، ۷۴ در صد جمعیت این کشور مسلمان سنی هستند ؛ ۱۳ در صد شاخه های مختلف شیعه ؛ حدود ۱٠ در صد شاخه های مختلف مسیحیت ؛ و نزدیک به ۳ در صد دروزی. حدود ۵۶ در صد جمعیت کشور شهر نشین اند و زمین های قابل کشت نزدیک به یک چهارم مساحت کشور را تشکیل می دهند ( نسبتی که یکی از بالاترین ها در میان کشورهای عربی و حتی خاورمیانه است ) و بنابراین سوریه در مقایسه با کشورهای دیگر منطقه ، از کشاورزی توانمندی برخوردار است. تولید ناخالص داخلی این کشور ( بر مبنای برابری قدرت خرید ) حدود ۱۰۶ میلیارد دلار است و تولید ناخالص سرانه ۴۸۰۰ دلار. سوریه دارای منابع قابل توجهی نفت و گاز هم هست که ذخایر نفت آن ۵/۲ میلیارد بشکه ارزیابی می شود ، با ۱۵۵ هزار بشکه صادرات روزانه و ذخایر گاز حدود ۲۴۰ میلیارد متر مکعب.

سوریه ( همراه با لبنان ، عراق ، اردن ، فلسطین ، عربستان و یمن ) تا سال ۱۹۱۸ ، یعنی پایان جنگ جهانی اول ، جزیی از سرزمین های امپراتوری عثمانی بود. اما با از هم پاشی آن امپراتوری ، طبق "موافقت نامه سایکس – پیکو" (Sykes - Picot) که در سال ۱۹۱۶ به طور سرّی میان انگلیس و فرانسه بسته شده بود ، به عنوان سر زمین تحت الحمایه ، زیر کنترل فرانسه قرار گرفت و در سال ۱۹۴۶ به استقلال سیاسی دست یافت. دوره ۲۸ ساله استعمار فرانسه از چند نظر بر ذهنیت توده ای مردم سوریه تأثیرات عمیقی گذاشت. اولاً جایگزینی فرمان روایی فرانسوی ها به جای عثمانی ها ، ارتباط روشنفکران این کشور را با فرهنگ اورپایی گسترده تر و آسان تر کرد و آنها را با افق های مدرنیته غربی ، آن هم در یکی از توفانی ترین دوره های تاریخ جهانی ، آشناتر ساخت. ثانیاً تسلط یک قدرت غربی بر کشور ، برانگیختگی مردم در مقابل سلطه خارجی را تیز تر نمود و سوریه ( و لبنان ) را به موتور خانۀ فکری ناسیونالیسم عربی و مخصوصاً پان عربیسم تبدیل کرد. تصادفی نیست که بسیاری از مشهورترین نظریه پردازان پان عربیسم محصول این منطقه و این دوره اند. مثلاً کافی است نام هایی مانند آنطون سعاده ( نظریه پرداز لبنانی "سوریه بزرگ" و بنیان گذار "حزب ملی اجتماعی سوریه" ) ، زکی أرسوزی ، میشل عفلق ، صلاح الدین بیطار و اکرم حورانی ( نخستین نظریه پردازان مفهوم "بعث" یا "رستاخیز عربی" ) را به یاد بیاوریم. ثالثاً اقلیت های قومی و مذهبی این کشور را به فعال ترین بخش های جمعیت سوریه در سیاست تبدیل کرد. زیرا اینها که معمولاً در دوران خلافت عثمانی سرکوب می شدند و مورد تبعیض قرار می گرفتند ، در دوره تسلط فرانسه به عنوان نیروی تعدیل کننده در مقابل نخبگان سنتی این منطقه ، حمایت می شدند و فرصتی برای تحرک پیدا می کردند.

سال های ۸ – ۱۹۴۱ برای مردم سرزمین های عربی شرق مدیترانه ( یا به اصطلاح "شامات" که سوریه ، لبنان ، اردن و فلسطین و اسرائیل امروزی را در بر می گیرد ) سال های سرنوشت سازی بود. زیرا در این دوره بود که دولت ویشی فرانسه در این منطقه شکست خورد ؛ دوره قیمومت فرانسه بر سوریه و لبنان در هم شکست ؛ سوریه و لبنان به استقلال دست یافتند ؛ دولت اسرائیل موجودیت پیدا کرد و نخستین دور جنگ های عرب ها با اسرائیل ( که به شکست دولت های عربی انجامید ) آغاز شد[1]. در پایان این دوره بود که روشنفکران و جوانان سوریه درست هنگامی که به استقلال سیاسی دست یافته بودند ، تحقیر شدن عرب ها و بی معنا شدن استقلال کشورشان و ناتوانی آن را تجربه می کردند. در این شرایط بود که سوریه در کنار مصر ، به کانون ناسیونالیزم جریحه دار شده عرب ها در مقابله با اسرائیل تبدیل شد. و اگر پان عربیسم در مصر با قدرت گیری جمال عبد الناصر ، خود را به صورت ناصریسم نشان داد ، در سوریه به صورت بعثیسم نیرو گرفت.

سوریه فقط زادگاه حزب بعث نیست ، بلکه به عنوان یک کشور مستقل ، هم سال آن هم هست. و در بخش اعظم دوران موجودیت اش زیر کنترل این حزب قرار داشته است. شکل گیری پایه های فکری و محافل نخستین حزب بعث حتی به دوره پیش از استقلال سوریه تعلق دارد. این حزب در نخستین سال های موجودیت رسمی اش غالباً به صورت یک جنبش اعتراضی عمل می کرد و تنها در سال ۱۹۵۴ پس ا ز سرنگونی حکومت نظامی ادیب شیشکلی بود که به صورت یک حزب پارلمانی نیرومند ظاهر شد. حزب بعث با شعار "وحدت ، آزادی و سوسیالیسم" به صحنه سیاست سوریه وارد شد. در این شعار "وحدت" به معنای وحدت تمام عرب ها بود ؛ "آزادی" به معنای آزادی سرزمین های عربی از استعمار و سلطه قدرت های امپریالیستی ؛ و "سوسیالیسم" به معنای تعدیل ثروت و ملی کردن مواضع کلیدی اقتصاد. فراموش نباید کرد که حزب بعث مخالف پیکار طبقاتی بود و سوسیالیسم آن معطوف به ناسیونالیسم عربی بود و مخالف انترناسیونالیسم کارگری. حزب بعث برخلاف جریان های مختلف اسلامی ، وحدت عربی را در مقابل وحدت اسلامی قرار می داد و در عمل خواهان جدایی دین از دولت بود ، و البته بی آن که با اسلام مخالف باشد ، بیشتر آن را تجسم فرهنگ عربی در دوران شکوفایی تمدن اسلامی می نگریست: همچون یک فرهنگ تا یک مذهب. شعار دیگر حزب بعث ناظر بر پان عربیسم بود ؛ با تأکید بر اصالت و رسالت ملت عرب: "امه عربیه واحده ، ذات رساله خالده" ( ملت واحد عرب ، حامل رسالت جاودانه ). و معتقد بود عرب ها بدون فائق آمدن بر ضعف ها و بعضی سنت های عقب مانده شان نمی توانند به رسالت خود بپردازند. به همین دلیل شدیداً از قبیله گرایی ، فرقه گرایی های مذهبی و سرکوب زنان انتقاد می کرد و مدرنیزه کردن جوامع عربی را جزیی از وظایف اصلی خود می دانست. بعثی ها حزب کمونیست سوریه را رقیب اصلی خود می دانستند و برای مقابله با آن از هیچ اقدامی فروگذار نبودند.

در سال ۱۹۵۸ سوریه به طور ناگهانی و ضربتی وارد اتحاد با مصر شد و در نتیجه آن "جمهوری متحد عربی" به وجود آمد. علاوه بر اندیشه پان عربیسم ، رقابت شدید میان افسران ارتش سوریه و نیز میان بعضی جریان های سیاسی سوریه محرک اصلی این اتحاد بود. در واقع جریان های رقیب در میان افسران ارتش سوریه ، شخص جمال عبد الناصر را همچون داوری برای حل و فصل اختلافات شان می نگریستند و حزب بعث نیز با این اتحاد می خواست به نفوذ حزب کمونیست در سوریه پایان بدهد. اما بعد از ائتلاف ، خود حزب بعث نیز از طرف ناصر منحل اعلام شد ، چرا که از نظر او فقط یک حزب مشروعیت داشت و همه باید به آن می پیوستند. با این همه ، بعثی ها برای مدتی خوش بودند که بالاخره توانسته اند به حیات قانونی حزب کمونیست سوریه پایان بدهند! این اتحاد عملاً سوریه را به زائده مصر تبدیل کرد و در سال ۱۹۶۱ با شورش بورژوازی تجاری سوریه علیه ملی سازی های ناصر از هم پاشید. در اوائل سال ۱۹۶۳ افسران بعثی با دلگرمی از پیروزی کودتای بعثی های عراق علیه عبدالکریم قاسم ، در سوریه نیز با یک کودتا ، قدرت سیاسی را در دست گرفتند و به پاک سازی ناصری ها و مخالفان دیگرشان پرداختند. حافظ اسد یکی از طراحان این کودتا بود. سه سال بعد ، در سال ۱۹۶۶ ، او همراه با دیگر افسران علوی کنترل خودِ حزب بعث را هم در دست گرفتند و با کنار زدن بسیاری از افسران ارشد دروزی و سنی ، عملاً قدرت سیاسی را در انحصار خود در آوردند و به این ترتیب زمینه برای دیکتاتوری شخصی حافظ اسد فراهم گردید که در سال ۱۹۷٠ با یک کودتای نظامی دیگر ، آن را پایه ریزی کرد.

محمد رضا شالگونی – ۲۸ آبان ۱۳۹٠ ( ۱۹ نوامبر ۲٠۱۱ )

[1] Patrick Seale: Asad, 1988, I. B. Tauris , London, p. 32

درصورت عدم رسیدگی مسئولین رضا شهابی ازابتدای آذرماه دست به اعتصاب غذا خواهد زد

2011-11-23T13:55:00.000-08:00

رضا شهابی درتماسی که با خانواده خود گرفت عنوان کرد که:« دیگر توان تحمل این بلاتکلیفی را ندارم و با توجه به وضعیت وخیم جسمانی و درد شدید در ناحیهی ستون فقرات، کمر، گردن ودست و مشکلات کلیه و قلب، اگر به سرعت به وضعیت من رسیدگی نشود از ابتدای آذرماه دست به اعتصاب غذا خواهم زد و تا روشن شدن تکلیفام به آن ادامه خواهم داد.» اودرادامه صحبتهایش به این اشاره کرد که:«حرفهایی را که اکنون مردم در سراسرجهان میزنند ومیگویند ما 99 درصد زحمتکش جامعه هستیم را ما ازسال 84 میزدیم، حال چگونه است که مسئولین ازاین اعتراضات حمایت میکنند ومن را دقیقاً به دلیل گفتن همین حرف ها 19 ماه است که بازداشت غیرقانونی کردهاند. مگرمن قاچاقچی هستم یا ازدیوارکسی بالا رفتهام؟ مگر تا کنون جز دفاع از حقوق صنفی کارگران کار دیگری کردهام که مستحق ماهها زندان و تازه آن هم بدون محاکمه باشم؟! دراین مدت که این جا بودم دزدها و قاچاقچیها آمدند و رفتند، اما من هنوز بلاتکلیف در زندان ماندهام!»

درصورت عدم رسیدگی مسئولین

رضا شهابی ازابتدای آذرماه دست به اعتصاب غذا خواهد زد

خبر شماره 20

رضا شهابي كارگر زنداني در بند 209 زندان اوين روز یکشنبه 29 آبانماه به کلینیک شهید عراقی واقع در خیابان شهید عراقی اعزام شد و دکتر پیمان گودرزی پس از معاینه و دیدن ام.آر.آیی که پیشتر از او گرفته شده بود، اعلام کرد که غضروف مابین مهرههای 3، 4، 5، 6 و 7 ستون فقرات او از بین رفته و این مهرهها بر روی عصب فشار وارد میکنند و احتمال پاره شدن اعصاب و در نتیجه از کار افتادن دست و پای چپ رضا بسیار زیاد است. برهمین اساس دکتر دستور داده است تا او به صورت اورژانسی در بیمارستان بقیةالله بستری وعمل شود و طول مدت درمان برای این عمل را در حدود 6 ماه اعلام کرده است.

درادامه خانواده و آشنایان رضا با توجه به وضعیت وخیماش وعوارض خطرناکی که اعتصاب دراین شرایط جسمانی به دنبال دارد، تلاش کردند تا او را از اعتصاب غذا منصرف کنند. اما رضا شهابی که دیگر از این همه بیحقوقی و بلاتکلیفی جان به سرشده بود درجواب گفت: «در صورت عدم پاسخدهی مسئولین، از ابتدای آذرماه دست به اعتصاب خواهم زد و تا روشن شدن تکلیفام به آن ادامه خواهم داد، حتا اگر به قیمت جانام تمام شود.»

رضا شهابي كارگروعضو هياتمديرهي سنديكاي كارگران شركت واحد كه از 22خرداد 89 دربازداشت است، تنها به دليل دفاع ازحقوق كارگران دستگيرشده واين همه مدت تحت فشارواذيت قرارگرفته وبا وجود مشكلات وعوارض و دردهاي شديد جسمي، تا كنون هيچ يك از اتهامات كذب وارد شده ازسوي بازجو (كارشناس) را نپذيرفته است وبا وجود این که 12 ماه است پروندهاش به دادگاه انقلاب رفته، هنوز هیچ جواب مشخصی نگرفته است.

خبر شماره 20 دربارهي رضا شهابي – 29 آبانماه 90

صادق افروز:جدایی نادر از سیمین

2011-11-21T07:02:00.000-08:00

فیلم 117 دقیقه ای "جدایی نادر از سیمین " را دیدم .بسیار شنیده بودم که این جا و آن جا جایزه برده و حالا هم کاندید شرکت در مسابقه اسکار شده است . همچنین شنیده بودم سرکوزی رئیس جمهور فرانسه هم علاقه نشان داده که فیلم را ببیند .از خودم می پرسیدم که این چگونه معجونی می تواند باشد که هم از قربال سانسورچی های جمهوری اسلامی رد می شود ، هم مورد توجه سرکوزی است ، هم جایزه های فستیوال های اروپایی را به خود اختصاص می دهد ،هم رکورد فروش فیلم در ایران را می شکند و ده نمکی را پشت سر می گذارد و هم به اسکار راه می یابد .مایل بودم در اولین فرصت فیلم را ببینم .پس از آنکه یکی از دوستانم لینک آن را برایم فرستاد به تماشای این فیلم نشستم .

جدایی نادر از سیمین

صادق افروز

داستان فیلم بسیار ساده است .سیمین از شوهرش ، نادر تقاضای طلاق می کند چون نادر حاضر نیست پدر پیرش را که آلزایمر گرفته تنها بگذارد و همراه او و تنها دخترش ترمه ، به خارج برود . سیمین می گوید نگران آینده دخترش است و نمی خواهد این آینده با ماندن در ایران تباه شود .از آن جایی که این دو بر سر همراه کردن دختر با خود به توافق نمی رسند دادگاه حکم طلاق را به بعد موکول می کند .نادر برای نگهداری و مراقبت از پدر بیمارش خانمی را استخدام می کند .این خانم –راضیه – که نقش او را ساره بیات با هنرمندی ایفا می کند ، علیرغم اینکه 4 ماهه حامله است برای گذران زندگی ، کار شاقِ تر و خشک کردن بیمار آلزایمری را بعهده می گیرد .یکروز که نادر به خانه برمی گردد می بیند که راضیه در خانه نیست و دستان پدرش به تخت بسته شده است .پس از چندی راضیه بر می گردد و نادر با وضع تحقیر آمیزی او را از خانه بیرون می اندازد .روز بعد سیمین به نادر خبر می دهد که هنگام برون انداختن راضیه از خانه ، او مضروب شده و در بیمارستان است .در بیمارستان به آنان گفته می شود که راضیه بچه 4 ماهه اش را از دست داده است .شوهر راضیه که یک کارگر کفاش بیکار است ، از نادر به دلیل هول دادن همسرش که منجر به سقط جنین شده شکایت می کند .نادر بازداشت می شود .از اینجا دوباره سر و کله سیمین پیدا می شود که ، برای آزاد کردن نادر وارد عمل می شود و با به وثیقه گداشتن خانه مادری ، نادر را از زندان بطور موقت آزاد می کند و علیرغم مخالفت نادر ، ترتیب رضایت خانواده راضیه را می دهد .ماجرا می رود که با پرداخت غرامت از سوی نادر به خانواده راضیه پایان گیرد که وجدان مذهبی راضیه عمل می کند و از دست گذاشتن روی قرآن و قسم خوردن خود داری می کند .فیلم سرانجام از همان جا یی که آغاز کرده بود ، یعنی در دادگاه ، پایان می پذیرد .قاضی از سیمین و نادر می خواهد که اتاق دادگاه را ترک کنند تا او با دختر خانواده ، ترمه ، تنها باشد ؛ تا ببیند چه تصمیمی گرفته است .می خواهد با مادر باشد یا با پدر .

"جدایی نادر از سیمین " یک اثر جذاب هنری است که بیننده را تا پایان بنبال خود می کشاند . ولی به دو دلیل ، ارتجاعی است .نخست آنکه ، نقش مذهب را در جامعه ،به عنوان یک عامل بازدارنده ی دروغگویی و فساد اخلاقی قلمداد می کند.دیگر آنکه ، نقشی که از یک کارگر تیپیک ایرانی ارائه می دهد ، از زاویه ی دید یک بورژوای ضد کارگر است . دیگر تقریبا همه در جامعه ایران می دانند آنانی که در محراب و منبر ، آنچنان جلوه می کنند ، در خلوت ، آن کار دیگر می کنند .سرمایه داران و رژیم سیاسی حامی آنان ، از مذهب به عنوان وسیله ای برای تحمیق و تخدیر و به بند کشیدن فکری توده ها ، استفاده می کنند .رژیم جمهوری اسلامی ، که دین و سیاست را با هم آمیخته است ، بیشترین میزان بهره برداری از این شیادی را ،در کارنامه ی خود دارد . اصغر فرهادی ، نویسنده و کارگردان فیلم اما عقیده ی دیگری دارد .به باور او ، قران موجب جلوگیری از فساد و دروغگویی در جامعه است و یک عامل مثبت در برقراری تنظیم رابطه انسان ها ،در جامعه ی ایران است . از آنجایی که داستان فیلم بر محور شکایت و اتهام و متهم دور می زند ، همه از هم تقاضا می کنند ؛ که دست روی قران بگذارند و سوگند یاد کنند .انگار در ایران ، کم قسم دروغ خورده می شود. از ولی فقیه اش ، تا رئیس جمهور و رئیس مجلس و قوه قضائیه و ستاد ارتش و رئیس پاسداران و وزیر اطلاعات اش همه با هم ، دروغ می گویند . فرهادی می خواهد بگوید ، نفوذ قران در جامعه ی ایران ، تا جایی است که بر زندگی اجتماعی تاثیر بسیار نیرومند و مثبتی می گذارد .در صحنه ی شکایت شوهر راضیه از نادر ، شوهر راضیه ، از معلم خصوصی دختر نادر می خواهد ، با سوگند به قران ، ثابت کند که راست می گوید .در صحنه های پایانی فیلم ، آنجایی که برای پرداخت غرامت در خانه ی راضیه جمع شده اند ، نادر از راضیه می خواهد حالا که خسارت را گرفته است ، دست روی قران بگذارد و بگوید داستان سقط بچه ،همانگونه بوده که ادعا کرده است .سیمین دچار هراس می شود ، و می گوید نگران آینده بچه است و از قسم خوردن خود داری می کند .این ، نخستین مورد ارتجاعی این اثر است ولی دومین مورد ، ترسیم واژگونه ی چهره ی تیپیک کارگر ، در جامعه ی ایران است .

کاراکتری فرهادی که از یک کارگر ترسیم می کند موجودی است عصبی ، بی منطق ، کلاش ، که دستش روی زنش دراز است ، یک پایش در خانه ، و پای دیگرش در زندان است .و برای رسیدن به پول و سر کیسه کردن از هیچ کلک و حقه بازی ای ، پرهیز نمی کند .موجود بدبخت بیجاره ای است که به قهقرای جامعه ، پرتاب شده است . فرهادی زندگی نادر و همسرش را ،که نماینده ی تیپیک زندگی طبقات متوسط در ایران هستند ، نیز با اغراق ترسیم می کند . آنان که دستشان به دهنشان می رسد ، توانایی آن را دارند که برای بچه شان آموزگار خصوصی بگیرند ،ترک وطن کنند و برای تامین آینده ی فرزندشان به خارج بروند .آنان خیلی با اخلاقند .خیلی دمکراتند .دستشان را روی زنشان بلند نمی کنند .اگر زن طلاق بخواهد به راحتی موافقت می کنند .مودبند و کلام زشت بر زبان جاری نمی کنند ولی در نقطه ی مقابل ، کارگران ، خشن ، وحشی و بی منطق و بی اخلاقند . ایا شوهر راضیه ، یک شخصیت تیپیک کارگری در ایران است ؟آیا یک بیمارعصبی کلاش را به جای طبقه ی کارگر عرضه کردن ، نشانی از دشمنی نویسنده با این طبقه نیست؟ولی در همین نگاه به کارگران ، فرهادی ،نگرانی و ترس خود را ، از انتقام همه چیز از دست دادگان ،به نمایش نمی گذارد ؟

اینک می شود دریافت که چرا سرکوزی ، برای دیدن فیلمی که با سرمایه گذاری بانک پاسارگاد تهیه شده ، علاقه نشان داده است (1) . می شود گفت فرهادی و سرکوزی ، هر دو در این نگرانی ، سهیم هستند . دروغگویی در نقش مثبت مذهب در تنظیم رابطه ی در جامعه ایران و ترسیم کاراکتر خلاف واقع از یک کارگر تیپیک ایرانی ، نمی تواند مورد توجه محافل بورژوا قرار نگیرد .من برخلاف آندسته از لیبرال ناسیونالیست هایی که از جایزه های پی در پی این فیلم غرق در غرور و افتخار شده اند ، و باد در غبغب انداخته اند ، این فیلم را ، در لیست فیلم های مورد علاقه ام ، قرار نمی دهم . هرگاه در آینده نیز از این فیلم نامی برده شود برای من بانک پاسارگاد ، سپاه پاسداران ، قرآن ، سرکوزی و نفرت طبقه بورژوا از کارگران ، تداعی خواهد شد .

18 نوامبر 2011

1. سهامدار اصلی بانک پاسارگاد ، سپاه پاسداران است که پیش از این ، در فیلم اخراجی های سه سرمایه گذاری کرده بود .این بانک هنوز ، از طرف آمریکا و کشور های اروپایی ، تحریم نشده است .

فراخوان به نوشتن تجربیات زندانیان از سلول انفرادی

2011-11-20T11:37:00.000-08:00

از اين رو، هدف ما در كميته گزارشگران حقوق بشر ، جمع آوري تجربيات عيني افراد از حضورشان در سلول انفرادي است. براي اينكار، كوچكترين جزئياتي به ما كمك مي‌كند تا مجموعه را پربارتر كرده و كمك بيشتري به كساني كنيم كه شايد در آينده، چنين شرايطي را تجربه كنند. از آنجايي كه شنيدن تجربيات همه زندانيان از سلول انفرادي براي ما مهيا نيست، در كنار مصاحبه و صحبت مستقيم با افرادي كه چنين روزهاي را گذرانده‌اند، مي‌خواهيم دعوت كنيم، تا "زندانيان سلول انفرادي" با نوشتن تجربيات خود و ارسال آن براي ما، در كامل شدن اين مجموعه ما را ياري كنند.ذكر اين مساله قابل توجه است كه براي اين كار، نوشتن هر نوع جزئياتي مهم است. در يك كلام" مي‌خواهيم به ديگران بگوييم كه چطور سلول انفرادي را تحمل كنند، چطور روزهايشان را به شب برسانند. چه كارهايي مي‌توانند بكنند. چه كارهايي مي‌شود انجام داد. يا اينكه، شما براي گذراندن روزهاي انفرادي چه كرديد ؟"

فراخوان به نوشتن تجربیات زندانیان از سلول انفرادی

کمیته گزارشگران حقوق بشر:تجربه تحمل سلول انفرادي، بدون شك تجربه تلخ و سختي است. تجربه‌اي كه بسياري از بازداشت‌شدگان سياسي، براي چند روز هم كه شده آن را از سر گذرانده‌اند. نگهداري متهمان در سول انفرادي البته در خصوص متهمان غيرسياسي نيز صادق است. و اين سلول‌ها، عموما براي جداسازي متهم از ساير زندانيان، و با هدف ايجاد فشار رواني بر وي صورت مي‌گيرد.

شايد بسياري از افرادي كه تجربه حضور در سلول انفرادي را دارند، اين مطلب را تأييد كنند كه عموما افراد پس از گذشت زماني( كه بستگي به ظرفيت آدمهاي مختلف، متفاوت است) دچار فشارهاي رواني شديد شده و قدرت تحليل شرايط را از دست مي‌دهند. اين مساله به خصوص در مورد بازداشت‌شدگان سياسي بسيار حائز اهميت است. اين افراد، معمولا در سلول انفرادي و در قطع ارتباط كامل با اوضاع و شرايط خارج از زندان قرار مي‌گيرند، بنابراين پس از مدتي وقتي از قدرت تحليل شرايط عاجز مي‌شوند. بازجو و يا فرد ديگري در اين قامت، اين امكان را مي‌يابد كه اين فشار و تزلزل روحي را تشديد كرده و از ‌آن به نفع خود استفاده كند. اين مسأله در اكثر افرادي كه در دوران بازجويي، قدرت تحمل خود را از دست مي‌دهند و گاها به خواسته‌هاي بازجويانشان تن مي‌دهند، به چشم مي‌خورد. زماني كه فرد ، نتواند ديد كاملي نسبت به شرايط پيرامونش داشته باشد. در بي‌خبري و حرفهاي نادرست اطرافيان( بازجوها)، فرو مي‌ريزد. ترس از فراموش شدن، ترس از بي‌اهميت بودن محيط پيراموني نسبت به شرايط او.. همگي از دلايلي است كه فرد زنداني را به عدم مقاومت ترغيب مي‌كند.

بسياري از افرادي كه به خصوص در دو سال گذشته، سلول انفرادي را تجربه كرده‌اند، شايد از خود پرسيده باشند و اين توقع را از باتجربه‌هاي جنبش داشته‌اند كه چرا پيش از اين هيچ‌كس در خصوص چگونگي تحمل شرايط سلول انفرادي حرفي نزده است.؟ چرا كسي راهكارهاي موجود را ارائه نداده؟ تجربيات مختلف زندانياني كه در چنين شرايطي قرار گرفته‌اند، اگر در كنار هم جمع شود بدون شك مي‌تواند مجموعه‌اي را فراهم كند كه افراد مختلف، با مطالعه آن ديد جامع‌تري نسبت به شرايط سلول انفرادي و چگونگي بهتر تحمل كردن آن داشته باشند.

ذكر اين مساله قابل توجه است كه براي اين كار، نوشتن هر نوع جزئياتي مهم است. در يك كلام" مي‌خواهيم به ديگران بگوييم كه چطور سلول انفرادي را تحمل كنند، چطور روزهايشان را به شب برسانند. چه كارهايي مي‌توانند بكنند. چه كارهايي مي‌شود انجام داد. يا اينكه، شما براي گذراندن روزهاي انفرادي چه كرديد ؟"

تجربیات و نوشته‌های خود را به این آدرس ایمیل برای ما ارسال کنید:

E-Mail : chrr.iran@gmail.com

بيانيه کنشگران سياسي، اجتماعي، مدنی و فرهنگی داخل ايران پيرامون خطر حمله نظامی به ايران

2011-11-20T07:15:00.000-08:00

آژيرهای جنگ را چه کسانی به صدا در می آورند؟
صلح اعتراف آشكار به حقيقت است:
با خيل كشتگان چه كرديد؟ (محمود درويش).

1- جنگ مخوف‌ترين پديده‌ای است که انسان از گذشته تاکنون با آن روبرو شده است. در جامعه‌ی ما هنوز سايه‌ی شوم جنگ 8 ساله با عراق بر سر زندگی ميليون‌ها تن از ايرانيان سنگينی مي‌کند. هنوز خاطرات آژيرهای قرمز، پناهگاه‌های نمور، خاموشي‌های شبانه، پيکر‌های بی نام، دست و پا‌های قطع شده، مادران بی فرزند، فرزندان بی پدر، قحطی و گرسنگي، آوارگان بي‌خانه و کاشانه و دهها تصوير دهشتناک ديگر، در گوشه گوشه‌ی ذهن تک تک ما، چه پر رنگ و چه کمرنگ، چه همچون کابوس شبانه و چه همچون بيم هميشگی روزانه سنگينی مي‌کند.
2- در چند سال اخير رسانه‌های مسلط سعی کرده‌اند جنگ را به يک بازی کامپيوتری و بيان تصويريِ آن در رسانه‌ها فروبکاهند. يک نقطه‌ی قرمز از صفحه‌ی رادار هواپيماهای فوق پيشرفته‌ی ناتو شروع به چشمک زدن مي‌کند، و سپس يک انفجار به ظاهر کوچک. اين تصويری از جنگ است که رسانه‌ها به مخاطبان خود تلقين مي‌کنند. اما واقعيت بسيار زشتر و خون آلودتر است. قطعاً اينجا فقط داستان انفجار يک نقطه‌ی قرمز در رادار هواپيما نيست. داستان نابوديِ خانواده‌ای است که شايد سر سفره‌ی غذا در طرابلس نشسته باشند. يا سربازان خسته‌ای که به اجبار در يک مرکز نظامی در بغداد نگهداری مي‌شوند، يا مدرسه‌ای که کودکان يوگسلاوی در آن درس می خوانند و يا يک بازار محلی پر از زندگی و رفت و آمد در محله‌های کابل .... يا هر چيز ديگری که تا چند لحظه قبل زندگی در آن جاری بوده است و اکنون تبديل به تلی از خاکستر شده است. اين واقعيت کثيف را بايد عريان‌تر از هميشه جلوی چشمان مخاطب قرار دهيم تا کراهت جنگ را نشان داده باشيم.

بيانيه کنشگران سياسي، اجتماعي، مدنی و فرهنگی داخل ايران پيرامون خطر حمله نظامی به ايران
آژيرهای جنگ را چه کسانی به صدا در می آورند؟
صلح اعتراف آشكار به حقيقت است:
با خيل كشتگان چه كرديد؟ (محمود درويش).

1- جنگ مخوف‌ترين پديده‌ای است که انسان از گذشته تاکنون با آن روبرو شده است. در جامعه‌ی ما هنوز سايه‌ی شوم جنگ 8 ساله با عراق بر سر زندگی ميليون‌ها تن از ايرانيان سنگينی مي‌کند. هنوز خاطرات آژيرهای قرمز، پناهگاه‌های نمور، خاموشي‌های شبانه، پيکر‌های بی نام، دست و پا‌های قطع شده، مادران بی فرزند، فرزندان بی پدر، قحطی و گرسنگي، آوارگان بي‌خانه و کاشانه و دهها تصوير دهشتناک ديگر، در گوشه گوشه‌ی ذهن تک تک ما، چه پر رنگ و چه کمرنگ، چه همچون کابوس شبانه و چه همچون بيم هميشگی روزانه سنگينی مي‌کند.
2- در چند سال اخير رسانه‌های مسلط سعی کرده‌اند جنگ را به يک بازی کامپيوتری و بيان تصويريِ آن در رسانه‌ها فروبکاهند. يک نقطه‌ی قرمز از صفحه‌ی رادار هواپيماهای فوق پيشرفته‌ی ناتو شروع به چشمک زدن مي‌کند، و سپس يک انفجار به ظاهر کوچک. اين تصويری از جنگ است که رسانه‌ها به مخاطبان خود تلقين مي‌کنند. اما واقعيت بسيار زشتر و خون آلودتر است. قطعاً اينجا فقط داستان انفجار يک نقطه‌ی قرمز در رادار هواپيما نيست. داستان نابوديِ خانواده‌ای است که شايد سر سفره‌ی غذا در طرابلس نشسته باشند. يا سربازان خسته‌ای که به اجبار در يک مرکز نظامی در بغداد نگهداری مي‌شوند، يا مدرسه‌ای که کودکان يوگسلاوی در آن درس می خوانند و يا يک بازار محلی پر از زندگی و رفت و آمد در محله‌های کابل .... يا هر چيز ديگری که تا چند لحظه قبل زندگی در آن جاری بوده است و اکنون تبديل به تلی از خاکستر شده است. اين واقعيت کثيف را بايد عريان‌تر از هميشه جلوی چشمان مخاطب قرار دهيم تا کراهت جنگ را نشان داده باشيم.
3- جنگ به هر بهانه‌ای مذموم است. نه دموکراسی از دهانه‌ی توپ‌های جنگی ائتلاف بر ضد عراق در ‌آمد، نه حقوق بشر نشسته در جنگنده‌های ناتو بر فراز طرابلس به پرواز در آمد، نه آزادی با پيک موشک‌های دوربرد آمريکا برای افغان‌ها به ارمغان آمد. در اين شرايط با توجه به تجربه‌های گذشته‌، ما به هيچ عنوان و تحت هيچ عنوانی جنگ را نمي‌پذيريم. آن هم در شرايطی که يک جنبش اجتماعی فراگير و ريشه‌ای در سرتاسر جهان و منطقه و ايران در جريان است. دخالت نظامی تنها دست آويزی است برای حاکميت‌های غير دموکراتيک تا بار ديگر از آب گل آلودِ جنگ ماهی بگيرند و با "بحرانی" اعلام کردنِ شرايط، بار ديگر به سرکوب هر چه شديدتر جنبش‌های مردمی و خواست‌ها و مطالبات به حق آن‌ها بپردازند. تنها مقايسه‌ای ساده بين تجربه‌ی افغانستان و عراق، با تجربه‌ی تونس و مصر مي‌تواند واقعيت را برای ما آشکار سازد.
4- ماهيت ذاتی جنبش مردم ايران در چند سال اخير بر اين اصل اساسی استوار بوده است که مردم درون ايران خواستار آن هستند تا سرنوشت خودشان را با دستان خود و در صحنه‌ی عينی مبارزه تعيين کنند. آن‌ها نمي‌خواهند هيچ قدرت داخلی و خارجي‌ قيم‌شان باشد و برای آنان و به جای آنان تصميم بگيرد. در نتيجه هرگونه دخالت خارجی خصوصاً از جنس نظامي‌اش با اين ماهيت در تضاد بنيادين قرار دارد. تمام کسانی که به هر نام و در هر جايگاهی برای بمب افکن‌های ناتو و آمريکا کف و سوت بکشند ديگر در کنار مردم ايران جايگاهی نخواهند داشت و بايد به صراحت به آنان گفت خط شما از خطِ منافع مردم جدا گشته است. آژيرهای قرمز جنگ را تنها کسانی به صدا در مي‌آورند که مي‌دانند در آينده‌ای که مردم ايران، بعد از پروسه‌ی مبارزاتي‌شان و به توان و نيروی خود خواهند ساخت، هيچ جايگاهی نخواهند داشت. آری. تنها کسانی از جنگ استقبال مي‌کنند که به قدرت مردم برای تغيير سرنوشت خويش اميدی ندارند و حيات خود را در "بحران آفرينی" جستجو مي‌کنند.
5- با اين همه مردم ايران به طور قطع از همراهی و حمايت‌های انسان‌های صلح طلب، آزادی خواه و تحول‌گرا در سرتاسر جهان از وال استريت گرفته تا خيابان‌های اروپا و کشور‌های عربی استقبال مي‌کنند. مردم ايران خود را همراه و در کنار تمامی مردم آزادي‌خواه و برابري‌طلب دنيا مي‌دانند که برای ساختن "جهانی ديگر" تلاش مي‌کنند.
6- ما امضا کنندگان اين بيانيه بر اين باوريم که راه انداختن جنگ و دميدن بر آتش آن از طرف نظام سرمايه‌داری جهانی به سرکردگی ايالات متحده و حاميان داخلي‌اش، فقط به ضرر جنبش اجتماعی و اصيل مردم ايران است. جنگ و شرايط بحرانيِ حاصل از آن نه تنها پايه‌‌ی ديکتاتوري‌ها را تضعيف نخواهد کرد، بلکه بهترين بهانه برای سرکوب اين جنبش‌های اجتماعی و کنشگران آن و همچنين بستری برای به قدرت رسيدن نيروهای وابسته و غيردموکراتيکی است که حيات سياسی خود را در جنگ، بحران و سرکوب جستجو مي‌کنند.
امضاکنندگان بيانيه:
يونس آبسالان (نويسنده و کارگردان)، رضا اسد آبادی (روزنامه نگار)، امير عباس آذرم وند (فعال سياسی)، کمال اطهاری (اقتصاددان)، مهرنوش اعتمادی (فعال مدنی)، امير اميرقلی (فعال حقوق بشر)، مريم اميری (مترجم)، مريم اميری (فعال حقوق زنان)، محمد امينی (فعال سياسی)، شهلا انتصاری (فعال اجتماعی)، الناز انصاری (روزنامه نگار)، آيدا اورنگ (روزنامه نگار)، سولماز ايکدر(روزنامه نگار و فعال مدنی)، محمد جواد باستانی کيا (اقتصاد دان)، خسرو باقری (مترجم)، عماد برقعی (فعال دانشجويی)، منوچهر بصير (نويسنده و مترجم)، سيمين بهبهانی (شاعر)، سهند بنی کمالی (پژوهشگر)، نسيم بني‌کمالی (فعال مدنی)، بابک پاکزاد (مترجم و روزنامه نگار)، هادی پاکزاد (نويسنده و روزنامه نگار)، محسن پريزاد (فعال اجتماعی)، ياشار پورخامنه (فعال اجتماعی)، هايده تابش (فعال مدنی)، علی رضا جباری (نويسنده و مترجم)، حميد جعفری (نويسنده و شاعر)، اسماعيل جليلوند (فعال دانشجويی)، پيمانه جمشيدی (نويسنده)، نزهت حافظی سمنانی (از مادران جان باختگان 67)، آيدين حلال زاده (فعال دانشجويی)، ناهيد خيرابی (روزنامه نگار)، مينو حبيبی (فعال حقوق کودک)، سعيد حسن زاده (فعال سياسی)، اختای حسينی (فعال مدنی)، وحيد حلاج (فعال دانشجويی)، مژگان حمزه لو (فعال مدنی)، مهين خديوی (ناشر و شاعر)، مزدک دانشور (روزنامه نگار)، روزبه درنشان (فعال اجتماعی)، ترانه راد (فعال اجتماعی)، پروانه راد (فعال اجتماعی)، فريبرز رئيس دانا (اقتصاددان)، کاوه رضايی شيراز (فعال مدنی)، صادق رضايی گيگلو( فعال دانشجويی)، زهره روحی (پژوهشگر)، گلناز روحی (فعال فرهنگی)، محمد علی رجايی (نويسنده و مترجم)، اردشير زارعی قنواتی (روزنامه نگار)، ناصر زرافشان (حقوق‌دان)، مريم زندی (فعال مدنی)، کاوه سرمست (اقتصاددان)، حسام سلامت (مترجم و ويراستار)، سعيد سلطانی (شاعر)، ميرجواد سيد حسينی (مترجم)، روحی شفيعی (نويسنده و مترجم)، صادق شکيب (فعال اجتماعی)، فواد شمس (روزنامه نگار)، پروانه شميرانی (فعال اجتماعی)، سعيد شيرزاد (فعال اجتماعی)، خسرو صادقی بروجنی (پژوهشگر)، سيد علی صالحی (شاعر)، مازيار صالحی (فعال اجتماعی)، وحيد صباغی (فعال مدنی)، پرويز صداقت (پژوهشگر و مترجم)، سيد محمد صدرالغروی ( پژوهشگر)، سيامک طاهری (روزنامه نگار)، کاظم طاهری (فعال اجتماعی)، مرتضی طاهری (اقتصاد دان)، مصطفی طاهری (فعال فرهنگی)، پويش عزيزالدين (فعال مدنی)، افشين عزيزی (عکاس)، ياسر عزيزی (فعال اجتماعی)، علی عطاپور(اقتصاد دان)، محمدعلی عمويی (فعال سياسی)، محمد غزنويان (فعال اجتماعی)، کاظم فرج اللهی (فعال کارگری)، آزاده فرقانی (مشاور اجتماعی)، ميلاد فدايى اصل (خبرنگار)، نيوشا فدايی (مدرس دانشگاه)، صادق فقيرزاده (فعال سياسی)، نوشين کشاورزنيا (فعال حقوق زنان)، کيميا کورس (فعال حقوق کودک)، روزبه گرجی بيانی (فعال اجتماعی)، محمد مالجو (اقتصاددان)، مريم محبوب (ويراستار)، مهدی محمودی (فعال سياسی)، سعيد مدنی (پژوهشگر اجتماعی)، سميرا مرادی (روزنامه نگار)، فرشيد مقدم سليمی (پژوهشگر اجتماعی)، منيژه منجم عراقی (نويسنده)، پژمان موسوی (روزنامه نگار)، وحيده مولوی (فعال حقوق زنان)، محترم ميرعبداله يانی (ناشر)، ناهيد ميرحاج (فعال زنان)، شيوا نظر آهاری (فعال مدنی)، ارشيا نوری (فعال اجتماعی)، امير نيما (فعال دانشجويی)، لعبت والا (شاعر)، الهام هومين فر (فعال مدنی)، امير يعقوبعلی (فعال مدنی)، احمد يوسف پور(فعال اجتماعی)، عنايت يوسف پور(فعال اجتماعی)، منور يوسف پور(فعال اجتماعی).

Antiwar2011@gmail.com

بهرام رحمانی: ابراهیم نبوی: «خانم کلینتون! ما کمک می خواهیم»؟!

2011-11-17T12:36:00.000-08:00

اگرچه برخی ابراهیم نبوی را به عنوان یکی از چهره های طنزپرداز ایرانی می شناسند اما او، یکی از مهره های موثر سیاسی – امنیتی حکومت اسلامی بود به طوری که به پست مسئول دفتر سیاسی وزارت کشور ارتقا مقام پیدا کرده بود. هم اکنون نیز او خود را فعال اصلاح طلبان حکومتی می داند و حتی نسبت به خامنه ای نیز برخورد متفاوتی دارد.در حکومت های مستبد و دیکتاتوری، کسانی که ارتقا مقام پیدا می کنند باید نخست وفاداری خود را به حکومت اثبات کند و راه اثباتش نیز، شرکت و نقش مستقیم یا غیرمستقیم در سانسور و اختناق، تعقیب و تهدید مخالفین حکومت، زندان و شکنجه و اعدام آنان داشته باشد تا مورد توجه و تشویق و ارتقا مقام سران و مقامات بالادست قرار گیرد و پله های ترقی را نیز به سرعت در حاکمیت طی کند. بر این اساس، ابراهیم نبوی را یکی از این عناصر حکومت اسلامی دید که به پست مهمی در این حکومت رسیده بود.

بهرام رحمانی: ابراهیم نبوی: «خانم کلینتون! ما کمک می خواهیم»؟!

عکسی که ضمیمه همین مطلب است یکی از افرادی که کنار اسدالله لاجوردی نشسته، ابراهیم نبوی جوان است. همه می دانیم که در دهه شصت، دهه وحشت و ترور بود و حکومت اسلامی، دسته دسته مخالفین تعقیب و دستگیر و اعدام می کرد؛ در چنین شرایطی، ابراهیم نبوی، پست حساس و مهم سیاسی – امنیتی به عنوان مدیر سیاسی وزارت کشور و جانشین مدیر کل اجتماعی وزارت کشور را به عهده داشت. از این رو، طبیعی ست که بخشی از مسئولیت دولتی او، مربوط به سازمان های زندان ها می شد و با لاجوردی از نزدیک در ارتباط قرار می گرفت. در همان زمان نخست وزیری میرحسین موسوی و ریاست جمهوری خامنه ای، وزارت اطلاعات تاره تاسیس شده بود و وزارت کشور و وزارت اطلاعات موازی هم مسئولیت سرکوب اعتراضات و تعقیب و دستگیری مخالفین و هم چنین تخلیه اطلاعاتی زندانیان سیاسی، اعدام آن ها و یا آماده کردن آن ها برای تواب سازی را عهده دار بوده است.

ابراهیم نبوی، طنزگوی سابق سپاه پاسداران و وزارت اطلاعات حکومت اسلامی، روز جمعه ۲۰ آبان ۱۳۹۰ برابر با ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱، نامه ای را خطاب به هیلاری کلینتون وزیر خارجه آمریکا، در سایت روزآنلاین منتشر کرده و در آن نامه، رسما از دولت آمریکا درخواست کرده تا به «جنبش سبز» کمک کند.

خانم هیلاری کلینتون، وزیر خارجه آمریکا، در دو مصاحبه با شبکه ‌های تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی و صدای آمریکا در تاریخ 26 اکتبر 2011 برابر با 4 آبان 1390، شرکت کرده و سخنانی را بر زبان آورده، از جمله کمک به ایرانیانی که از دولت آمریکا درخواست کمک می کنند. این اظهارات او، به یک تحرک تازه ای در میان اپوزیسیون راست به وجود آورد. این اقدام به دنبال کشف یک «توطئه تروریستی» که به گفته مقامات آمریکایی برای قتل سفیر عربستان و بمب ‌گذاری در سفارت‌ خانه‌ های عربستان و اسرائیل در آمریکا طرح‌ ریزی شده بود و رد پای آن ظاهرا به نیروی قدس سپاه پاسداران می ‌رسید، صورت گرفت. هم ‌زمان با این مصاحبه ‌ها اعلام شد که باراک اوباما، رییس جمهوری آمریکا، طی نامه ‌ای از حکومت اسلامی خواسته است که برای انجام تحقیقات در مورد توطئه و تعقیب و مجازات دست ‌اندرکاران آن با آمریکا همکاری کند تا ظن دست داشتن حکومت ایران در آن از بین برود.

هیلاری کلینتون، در مصاحبه‌ های خود هم ‌چنین با توجه به نمونه لیبی و با لحنی از تهدید برای حکومت اسلامی ایران، از آمادگی آمریکا برای «کمک به مردم ایران» سخن گفت. در واقع کلینتون با تاکید به نمونه لیبی، گفته اش آشکارا این بود که بعد از این مردم هر کشوری به پا خیزند و برای سرنگونی حکومت شان مبارزه کنند و ما بلافاصله اپوزیسیون راست و ناسیونالیست و به ویژه نیروهای ناراضی وابسته به حکومت آن کشور را در کنار هم می گذاریم و بلافاصله آن ها، به آمریکا و دولت های قدرت مند دیگر و ناتو متوسل می شوند تا برای برکناری حکومت به کمک این اپوزیسیون راست و لیبرال بشتابند. آن ها، بدین طریق مردم انقلابی و معترض را خانه نشین می کنند تا مانع تعمیق و گسترش مبارزه طبقاتی کارگران و مردم آزاده شوند. از سوی دیگر، این زمینه ساسی، اجتماعی و نظامی را فراهم می کنند تا دولت های قدرت مند جهانی به بهانه کمک به مردم، به آن کشور فرضی (مثلا ایران) حمله کنند و سرانجام در میان جنگ و کشتار و فریاد و ناله و ویرانه ها، اپوزیسیون طرفدار خود را به قدرت برسانند. احتمالا این استراتژی تازه غرب در رابطه با کشورهایی است که مردمان آن کشور برای سرنگونی حکومت شان به پا می خیزند. در واقع موضع جدید دولت آمریکا، در رابطه با کمک به اپوزیسیون ایرانی نیز در راستای همین استراتژی جدیدشان است. هرچند که هر کشوری شرایط خاص خودش را دارد اما فعلا الگوی لیبی، آخرین مدل و الگوی دولت های امپریالیستی برای برکناری دیکتاتورها و مهار کردن انقلابات کارگری و مردمی و آزادی خواهانه و عدالت جویانه است.

به همین دلایل کلینتون، تاکید می کند که آمریکا آماده است در صورتی که «مردم ایران» بخواهند به کمک آنان بشتابد. او، در برابر این سئوالی که «چرا آمریکا در جریان اعتراضات خیابانی جنبش سبز از آن‌ ها حمایت نکرد؟»، آن را ناوارد دانسته و اضافه می‌ کند که آمریکا به توصیه فعالان و رهبران جنبش سبز از حمایت علنی از جنبش خودداری کرده است. این سخن البته بی‌ پایه نیست. اسناد ویکی لیکس، دست کم در یک مورد از این توصیه ‌ها را نشان می ‌دهد: داریوش امیرارجمند، پس از خروج از ایران در ژانویه گذشته، به عنوان مشاور حقوقی میرحسین موسوی به یک نماینده دولت آمریکا که در استانبول با او دیدار داشته توصیه می ‌کند که «علنا طرف اپوزیسیون را نگیرید» چرا که حکومت ایران از آن به عنوان مدرکی علیه موسوی و دیگران استفاده خواهد کرد. اظهارات خانم کلینتون نشان می ‌دهد که آمریکا دیگر نمی ‌خواهد به چنین ملاحظات ادامه دهد از این رو، دولت آمریکا آماده است تا در موقع لزوم، حتی آشکار و علنی حمایت خود را از اپوزیسیون راست حکومت اسلامی اعلام کند.

به علاوه «حسن داعی» (فعال سیاسی مخالف حکومت اسلامی در آمریکا و افشا کننده لابی های حکومت اسلامی در این کشور)، در یادداشت کوتاهی در تاریخ 29 سپتامبر 2011، به نام ««ملاقات های پنهان اردشیر امیرارجمند با مقامات آمریکائی»، از جمله نوشته است: طبق گزارشات موثقی که در حاشیه دادگاه فدرال در اختیارم قرار گرفته اند، در ماه ژوئن امسال، اردشیر امیر ارجمند به همراه تریتا پارسی با برخی از مقامات آمریکائی در واشنگتن ملاقات کرده است. در این دیدار ها، امیرارجمند خود را به عنوان سخنگوی جنبش سبز مردم ایران معرفی کرده و ضمن مخالفت با تحریم، از حرکت اصلاح طلبانه در چهارچوب نظام دفاع نموده است.»

دایی، هم چنین می نویسد: «… برطبق اسناد دادگاه فدرال، تا قبل از شروع جنبش سبز، تریتا پارسی برای ملاقات بین مقامات آمریکائی با مجتبی هاشمی ثمره، رحیم مشائی و دیگر نمایندگان احمدی نژاد فعالیت می کرد و اکنون همان اهداف را با دوره گردانی اردشیر امیرارجمند دنبال می کند.»

بنابراین، این سخنان کلینتون، با واکنش های متفاوتی در داخل و خارج از کشور همراه بوده است. از جمله مجتبی واحدی، نماینده آیت الله مهدی کروبی در خارج کشور است که با انتشار ویدیویی به این سخنان واکنش نشان داده و از سیاست های متناقض دولت آمریکا در قبال حمایت از مردم ایران انتقاد کرده است.

مجتبی واحدی، در رابطه با سخنان کلینتون و در انتقاد به دولت آمریکا، می گوید: چرا آقای اوباما بعد از انتخابات گفتند که ما حاضریم با دولت ایران مذاکره کنیم؟ این باعث تقویت روحیه دولت سرکوبگر شد که در آن دوران وحشت کرده بود. ۲- چرا دولت آمریکا هیچ اقدامی بر علیه شرکت ‌هایی که فناوری سرکوب به ایران می‌فروشند نکرد؟ مثلا شرکت زیمنس از آلمان که یکی از هم پیمانان آمریکا می ‌باشد اقدام به چنین کاری کرد و نه از طرف دولت آلمان و نه دولت آلمان توبیخ نشد. ۳- دولت ایران بنیاد کارتر را به عنوان ناظر قبول دارد که از آن جمله می ‌توان به استناد این دولت به تایید سلامت انتخابات در فلسطین و اخیر تونس اشاره کرد. آمریکا از همین اهرم برای انتخابات مجلس استفاده کند تا صداقت دولت ایران برملا شود.

یا این که داریوش امیرارجمند، از این سخنان هیلاری کلینتون و علنی کردن کمک به «اپوزیسیون»، کمی ناراحت و دلگیر شده است. هرچند که دولت آمریکا دهه هاست به عناوین مختلف به بخش های مختلفی از اپوزیسیون راست از طیف های مختلف مشروطه خواه و سلطنت طلب گرفته تا ناسیونالیست های کرد، آذری، بلوچ، خوزستانی و غیره کمک مالی می کند، اما رسما و علنا نام آن ها اعلام نمی کند. فقط «شخصیت» ها و سازمان هایی که با حضور نمایندگان آشکار و نهان آمریکا و سازمان سیا در کشورهای مختلف در کنفرانس هایی که شرکت می کنند و هم چنین از مواضع سیاسی این شخصیت ها و سازمان ها و احزاب می توان به وابستگی و سرسپردگی آن ها پی برد. از این رو، حتی در میان اپوزیسیون لیبرال، شوینیست ها و ناسیونالیست های محلی، نه تنها کم تر کسی حاضر است رسما و علنا گرفتن کمک از آمریکا را اعلام کند، بلکه همواره تکذیب نیز می کنند. چون که اکثریت مردم ایران مخالف سیاست ها و عملکردهای دولت آمریکا هم به لحاظ تاریخی و هم کنونی هستند. علاوه بر اعمال سیاست های غیرانسانی و وحشیانه سیستم سرمایه داری جهانی و در راس همه امپریالیسم آمریکا در استثمار وحشیانه نیروی کار و تداوم کار مزدی، تاریخا حمایت همه جانبه دولت آمریکا از حکومت پهلوی به عنوان ژاندارم منطقه، حمله به ویتنام، طراحی کودتای های خونین در کشورهای آمریکای لاتین، ترکیه، پاکستان و غیره و هم چنین در دهه های اخیر بمباران یوگسلاوی، اشغال نظامی افغانستان و عراق و بمباران های وحشیانه لیبی از جمله وقایعی هستند که اکثریت مردم ایران و منطقه و حتی جهان را به مخالفت با سیاست های سیستم سرمایه داری جهانی و در راس همه هیات حاکمه آمریکا و متحدانش کشانده است. بنابراین، هر بخشی از اپوزیسیون حکومت اسلامی، رسما و علنا، وابستگی خود را به قدرت های بزرگ و آمریکا نشان دهد از جمله در جامعه ایران نیز هر چه بیش تر منزوی می شود، عموما این روابط خود را از جامعه پنهان نگه می دارند.

در چنین شرایطی، «شهامت» ابراهیم نبوی، شاید برای برخی ها «تحسین آمیز» باشد که آشکارا می گوید خانم کلینتون ما اصلاح طلبان حکومتی به کمک شما نیاز داریم؟! شاید هم این سیاست ابراهیم نبوی و دوستان مسلمانش، گوشه ای از طنز تلخ تاریخ ما باشد!

نبوی می نویسد: «اخیرا اظهارات شما را در مورد کمک آمریکا به جنبش سبز و این که رهبران جنبش سبز به شما گفته اند یا پیام داده اند که ما نیاز به کمک نداریم، شنیدم. می خواهم برای شما که احتمالا در آینده با این موضوع بیش تر مواجه خواهید بود، نکاتی را درباره اخلاق ایرانیان که چه در حوزه شخصی و چه در حوزه اجتماعی و سیاسی بگویم. این نظر را از این رو می دهم که من بخش اعظم دیدگاه ها و اخلاقیات و اصول و منش شما را می دانم و همه را از روی کتابی که شما نوشتید، خوانده ام. ولی شما اخلاقیات ما را نمی دانید و حتی اگر کتابی در مورد آن نوشته شده بود، قطعا به دردتان نمی خورد. چون یک ایرانی به این سادگی حرف هایی را که به آن اعتقاد دارد نمی زند، چه برسد که آن را بنویسد… اگر خیلی هم فقیر باشیم، سعی می کنیم نشان بدهیم خیلی پولداریم. وقتی شما از من می پرسید: زندگی خوبه؟ اگر خیلی زندگی بدی داشته باشیم، می گوئیم: ای، بد نیست. و اگر زندگی خیلی خوبی هم داشته باشیم، می گوئیم: ای، بد نیست. اگر بدانید که ما مشکل مالی داریم و برای کمک به ما مثلا هزار دلار در یک پاکت به ما هدیه بدهید، ما هفته بعد دویست دلار از همسایه مان قرض می کنیم و یک گلدان ۱۲۰۰ دلاری عتیقه می خریم و آن را به شما می دهیم تا روی تان کم بشود و دیگر به ما کمک نکنید. اگر توسط سه لات چاقوکش وسط خیابان مشغول کتک خوردن باشیم و ده تا زخم هم برداشته باشیم، و شما یا آقای ناتو بیایید و با یک اسلحه بگوئید کمک می خواهید، ما خواهیم گفت: نه، خیلی ممنون، خودم از عهده این ها برمی آیم. و بعد ممکن است زخمی بشویم یا حتی بمیریم ولی به احتمال زیاد از شما کمک نمی گیریم…… شما نباید به حرف ما گوش کنید، باید اصرار کنید، بعد ما می گوئیم نه، بعد کم کم قبول می کنیم.»

نبوی، بعد از این لوث بازی هایش، ناگهان به صحرای کربلا می زند و برای این که دست کم بخشی از سران و مقامات حکومت اسلامی را نیز از خود نرنجاند یک دفعه به تعریف و تمجید از حکومت اسلامی و رهبر جنایت کار آن می پردازد و می نویسد: «خانم کلینتون! حکومت ایران حکومتی نسبتا عاقل است، آقای خامنه ای هر چقدر به دین و مذهب اعتقاد داشته باشد و غیرمنطقی رفتار کند، از بشار اسد و معمرقذافی و صدام حسین عاقل تر است. او آدم نمی کشد، ولی اجازه نمی دهد مردم در ایران احساس آزادی کنند، کسی در ایران از گرسنگی خودش را آتش ممکن است نزند، ولی ایران روزبروز به عقب می رود…»

بی شک، نبوی باید بهتر بداند که خامنه ای، در سازمان دهی و رهبری جنایات علیه بشریت هیچ کم و کسری از بشار اسد، قذافی، صدام حسن و غیره ندارد، بلکه عمق و ابعاد سیاست های وحشیانه حکومت اسلامی در این سه و سه سال حاکمیتش از همه دیکتاتورهای جهان به مراتب بیش تر و گسترده تر است. آقای نبوی، آیا شما چوبه های دار در زندان ها و خیابان ها نمی بینید؟ مگر نمی دانید ایران تنها کشوری در جهان است که حتی کودکان را زندانی و اعدام می کند. ایران به نسبت جمعیت پس از چین، دومین کشور اعدام کننده در جهان است. حکومت اسلامی ایران، تنها کشوری در جهان است که زنان را به طور سیستماتیک سرکوب می کند و حکم قصاص و سنگسار صادر می کند. حکومت اسلامی ایران، تنها کشوری در جهان است که همه قوانین متاثر از قوانین وحشیانه قرون وسطایی است و… بر این اساس، سال هاست که نهادهای بین المللی مدافع حقوق انسان و آزادی هایش در سطح بین المللی، از جمله سازمان گزارشگران بدون مرز، خامنه ای را به عنوان دشمن درجه یک آزادی بیان و قلم و اندیشه در جهان معرفی کرده است. بنابراین، اقای نبوی بر خلاف ادعای دروغین شما، خامنه آدم می کشد و جانی تر از بن لادن، ملاعمر، هیتلر، قذافی، صدام حسین، پولپوت و خمینی است.

من شکی ندارم که شما به همه این جنایات حکومت اسلایم واقف هستید اما چرا پرد هپوشی و مسات مالی می کنید تنها یک دلیل می تواند داشته باشد و آن هم شما هنوز بند ناف خود را نه از جناح اصطلاح طلبان، بلکه حتی از جناح اصول گرا و شخص خامنه ای نبریده اید. اما شما مخالف سرسخت احمدی نژاد و دولت او هستید. چون که فکر می کنید او به ناحق جای موسوی و مشایی به ناحق، مثلا جای شما را گرفته است.

به علاوه از شما به عنوان عضو سابق سیاسی – امنیتی حکومت اسلامی، باید پرسید: آیا زمانی که ایشان و دوستانش در خدمت دستگاه سانسور و اختناق و آدم کشی های حکومت اسلامی بودند چند نفر از فعالین سیاسی و فرهنگی اپوزیسیون در داخل و خارج کشور توسط تروریست های حکومت شان ترور شدند؟ در حمله به کردستان، ترکمن صحرا، خوزستان، سیستان و بلوچستان چند هزار انسان بی گناه جان خود را از دست دادند؛ چند صد هزار نفر از خانه و کاشانه شان آواره شدند؛ سازمان ها و احزاب و نهادهای دمکراتیک را تعطیل و فعالین آن را دستگیر و زندانی و شکنجه و اعدام کردند؛ سعید سلطان پور شاعر و نویسنده انقلابی و کمونیست را چگونه دستگیر و اعدام کردند؛ چگونه به دفتر کانون نویسندگان حمله کردند و اسناد و اموالش را به تاراج بردند؛ چند صد روزنامه و مجله را تعطیل کردند؛ چند هزار صفحه کتاب دچار تیغ تیز سانسورچیان اسلامی شدند؛ چه قدر فیلم از نمایش باز ماندند؛ هنگامی که خلخالی به فرمان خمینی، در راس دادگاه های انقلاب بود و لاجوردی رییس زندان اوین، چند هزار نفر اعدام شدند؛ در دهه شصت به ویژه در سال 67، چند هزار نفر زندانی سیاسی در زندان ها کشور قتل عام شدند؛ سال هایی که شما ها، گنجی ها، سازگارا ها، مهاجرانی ها، کدیورها، سروش ها و غیره از کارد به دستان حکومت بودید و به ویژه خود شما ابراهیم نبوی، نخست مدیر دفتر سیاسی و سپس جانشین مدیرکل اجتماعی وزارت کشور بودید هم در طرح ها و سیاست گذاری های لحظه به لحظه سیاسی – امنیتی کشور نقش مستقیم داشتید و هم همه اسناد و مدارک کشور در دسترس تان بود. پس شما از نزدیک با همه جنایات حکومت تان به ویژه انواع و اقسام شکنجه ها در زندان ها، به زندانیان زن و مرد، کوچک و بزرگ آشنایی داشتید و به خوبی آگاهی دارید! چرا اکنون در نام هبه کلیتوتن آن ها را نفی می کنید و می گویید خامنه ای فقط آزادی را محدود کرده و ادعا می کنید او آدم نمی کشد؟

به نظر ابراهیم نبوی و هم فکرانش در جناح اصلاح طلبان حکومتی، آیا جنایات همان دوره ده سال نخست حکومت اسلامی علیه بشریت، کافی نیست که با اتکاء به معیارها و ارزش ها و قوانین جهان شمول بین المللی، همه عاملین و عامرین آن را به عنوان جنایت علیه بشریت، باید به محاکمه کشاند؟! آیا سرکوب ها و کشتار ها و اعدام های امروزه حکومت اسلامی، ادامه همان سیاست های دیروزی این حکومت نیست؟ آیا خامنه ای امروزی همان خامنه ای دوره ای نیست که ابراهیم نبوی مدیر دفتر سیاسی وزارت کشورش بود؟ آیا سرکوب ها و کشتارها و اعدام های آن دوره با این دوره تفاوتی کرده است؟ مگر نه این که جای برخی از جلادان تغییر کرده و سناریو همان سناریوی سابق است!

اساسا چه انگیزه ای برای ابراهیم نبوی مطرح است که این چنین خامنه ای را بی گناه می داند و در میان دیکتاتورها جایگاه عاقل تر دارد، آدم کشی هم نمی کند؟! از نظر من جواب این سئوال روشن است. رهبر در ساختار حکومت اسلامی، قدرت مطلق دارد و اگر به طور جدی زیر سئوال برود کل حاکمیت زیر سئوال می رود. بنابراین، هر دو جناح آگاهانه از این مساله پرهیز می کنند. انتقاد اصلاح طلبان به رهبر این است که باید سیاست های فراجناحی در پیش گیرد از این رو، انتقادشان به او این است که در انتخابات 88، این سیاست فراجناحی را کنار گذاشته و طرف اصول گرایان را گرفته است. به همین دلیل، اطلاح طلبانی چون نبوی، همواره این ملاحظه را دارند که جایگاه رهبری را زیاد خدشه دار نکنند و کلیت حکومت اسلامی را زیر سئوال نبرند. جناح اصلاح طلبان، هنوز هم این چشم امید را دارند که روزی رهبر، بار دیگر آن ها را در حاکمیت سهیم کند. چنین انتظاری نیز زیاد به دور از عقلانیت سیاسی اصلاح طلبان نیست. سیاستی که همواره اصلاح طلبان حواس شان به آن جمع است. از این رو، آن ها خصومت و دشمنی دیرینه ای با سرنگونی طلبان، به ویژه گرایش چپ اپوزیسیون که در این دهه ها، همواره خواهان سرنگونی کلیت حکومت اسلامی با قدرت و همبستگی طبقاتی همه مزدبگیران و محرومان جامعه است، دارند.

ابراهیم نبوی، برای این که به دوستان خود نشان دهد که درباره کمک گرفتن از آمریکا دچار اشتباه نشده است پیشاپیش چنین جواب می دهد: «من مطمئنم که بعد از انتشار این نوشته توسط همه دوستانم متهم به هزار اتهام سخت خواهم شد، ولی جنبش سبز ایران، و جنبش سکولار ایران به طور جدی به حمایت جهان و به خصوص دولت ایالات متحده آمریکا نیازمند است. حکومت ایران ما را بارها متهم کرده است که از شما میلیاردها دلار کمک مالی گرفتیم، در حالی که شما می دانید که ما متاسفانه این کار را نکردیم و به همین دلیل جنبش به شدت تحت فشار است. ما از شما انتظار داریم به جنبش ایران کمک مالی، فنی و تکنولوژی، حمایت در زمینه پناهندگان، حمایت رسانه ای و حمایت جدی سیاسی بکنید و به حکومت ایران با همه قوا فشار بیاورید…» (با احترام، ابراهیم نبوی، ۱۱ آبان 1390، www.roozonline.com)

در این جا نیز دوستان و هم فکران ابراهیم نبوی، چه انتقادی به مواضع ایشان دارند و یا ندارند امر خودشان است و ربطی به ما ندارد. اما او در عین حال، علاوه بر «جنبش سبز ایران»، از سوی «جنبش سکولار ایران» نیز بر لزوم حمایت های هیات حاکمه آمریکا تاکید کرده است؛ این سئوال را به وجود می آورد که آیا روابط سکولارهای سبز با جنبش سکولارهای ایران که اولی مذهبی است و دیگری سکولار، این قدر پیش رفته است که یکی از سخن گویان شان نیز ابراهیم نبوی است؟! جوابی که باید سکولارها بدهند.

ابراهیم نبوی، مدتی ست که با تغییر زبان ظنزش، نوشتن سلسله مقالات سیاسی با موضوع «جامعه خودمانی» را آغاز کرده است. در این مقالات نبوی در تلاش است وضعیت جامعه ایران را تجزیه و تحلیل کند. در یکی از این مقالات، آیت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی را «معتدل ترین فرد» در میان اصول گرایان در زمان انتخاب به عنوان رهبری دانسته است. بنابراین، ابراهیم نبوی، ارادت خاصی به آیت الله سیدعلی خامنه ای دارد. از این رو، او در هر نوشته و موضع گیری اش کلاه از سر برمی دارد، سر تعظیم فرود می آورد تا هنوز هم باورهای سیاسی – مذهبی خود را به خامنه ای و جناح حاکم اثبات کند.

این نوشته ابراهیم نبوی، حتی عکس العمل مثبت رسانه های اصول گرا از جمله روزنامه «کیهان» معروف را به دنبال داشت. کیهان به مدیریت شریعتمداری، نوشت: «ابراهیم نبوی آیت الله خامنه ای را «معتدل ترین فرد» دانست. به همین دلیل «العربیه.نت» با ابراهیم نبوی در این مورد گفتگو نمود. نبوی در این گفتگو، بزرگ ترین اشتباه آیت الله خامنه ای را حمایت از احمدی نژاد دانست. از تندورهایی در دوران اصلاحات سخن گفت که باعث شد آیت الله خامنه ای برای برخورد با اصلاح طلبان «شمشیر را از رو ببندد.» نبوی، مسیر جنبش سبز را صحیح می داند و می گوید کارنامه خاتمی در دوره ریاست جمهوری درخشان است. او تاکید می کند که پذیرفتن خواسته های اصلاح طلبان یا انقلاب اجتناب ناپذیر دو گزینه پیش روی رهبر ایران است و می گوید: «انقلاب ها را انقلابیون خلق نمی کنند، دیکتاتورها خلق می کنند.» بنابراین، بی جهت نیست که روزنامه کیهان، اعلام کرده که ابراهیم نبوی، نویسنده جرس، نفوذی وزارت اطلاعات نیست. این در حالی است که کیهان در هفته های قبل از آن، به منظور بهره برداری از پس لرزه های ماجرای سردار مدحی با نوری زاده و سلطنت طلبان و با مامورین آمریکایی و غیره، برخی از «مشهورترین فعالان سیاسی؟!» خارج از کشور را نفوذی نامیده بود.

روزنامه کیهان، در یکی از شماره های خود در مطلبی تحت عنوان «مسابقه چه کسی درازگوش تر است به فینال رسید – خبر ویژه) اعلام کرد که برخلاف شایعات «ضدانقلاب» ابراهیم نبوی نفوذی وزارت اطلاعات نیست.

نبوی، در مقالات خود با حمله به جریاناتی که خواستار انقلاب و سرنگونی حکومت اسلامی هستند، آیت الله خامنه ای رهبر حکومت جهل و جنایت و ترور اسلامی را که سی و سه است به ویژه پس از مرگ خمینی، در راس باندهای آدم کش و تبه کاران حکومت اسلامی قرار دارد و از جمله از روز بیست و نهم خرداد ماه ۱۳۸۸، علنا دستور کشتار مردم را داد، فردی «میانه رو و معتدل» توصیف می کند که «تندروی اپوزیسیون» سبب سرسختی وی شده است؟! این موضع نبوی چه تفسیری دارد غیر از دلبستگی او، دست کم به حکومت اسلامی و رییس سابق اش!

ابراهیم نبوی، در این مقالات در مخالفت با سرنگونی حکومت اسلامی، در تلاش است تا حکومت اسلامی را نظامی اصلاح پذیر معرفی کند و شرکت در مضحکه انتخابات آن را موجه جلوه دهد شرکت در آن را به جامعه توصیه می کند.

البته روزنامه کیهان، مبنای بحث ما نیست. چون این دوستان سابق ابراهیم نبوی در کیهان، همواره در تلاشند فضای سیاسی داخل و خارج کشور را آلوده کنند تا از آب گل آلود ماهی خود را بگیرند. بنابراین، ما نمی دانیم که آیا واقعا ابراهیم نبوی نفوذی وزارت اطلاعات حکومت اسلامی در میان اپوزیسیون راست است یا نه؟! اما روشن است که مواضع سیاسی و نوشته های ابراهیم نبوی و هم فکرانش مخالف سرنگونی طلبان و به نفع حکومت اسلامی، به ویژه به نفع جناح اصلاح طلب آن است.

کارنامه و سابقه فعالیت ابراهیم نبوی در حکومت اسلامی رده های مختلفی دارد. او، در جوانی در انجمن اسلامی دانشگاه شیراز فعال بود و گفته می شود در زمان انقلاب فرهنگی یکی از رهبران حزب الله و چماق داران دانشگاه بوده است.

پس از آن در مشاغل مختلف نظامی – امنیتی در ارگان های مختلف حکومتی خدمت کرده است. او، در اداره ای مرتبط با امنیت داخلی در وزارت کشور به عنوان یکی از کارمندان ارشد به کار مشغول بود هم زمان فعالیت مطبوعاتی خود را از هفته نامه سروش آغاز کرد.

پس از آن وارد صدا و سیما شد و به عنوان کارمند و مشاور گزینش به طور هم زمان در چند اداره دولتی کار می کرد و چند شماره از مجله گزارش فیلم که مدیر مسئولش از مدیران دانشکده صدا و سیما بود را منتشر کرد؛ پس از آن تحریریه به نوشابه امیری و هوشنگ اسدی که پیش تر به حزب توده وابسته بودند واگذار می کنند. این مجله در انتخابات ریاست جمهوری، تبلیغات وسیعی را برای خاتمی راه انداخت و در دور دوم نیز ویژه نامه ای برای خاتمی منتشر کرد.

ابراهیم نبوی، پس از آن در روزنامه های زن، جامعه و سایر روزنامه های وابسته به جناح اصلاح طلب کار کرد.

نبوی به گفته خودش، رفتن به زندان در سال 1377، به دلیل فعالیت های مطبوعاتی به اتهام اقدام علیه امنیت کشور به مدت یک ماه بازداشت شد. او، از «مشاغل و فعالیت های اداری» خود در حکومت اسلامی، از جمله نوشته است:

… 3) عضو هیات مدیره دانش جویی کتابخانه ملاصدرا در دانشگاه شیراز (1359)

4) تدریس تاریخ سیاسی ایران به دانش آموزان عضو اتحادیه دانش آموزان در شیراز (1360)

5) تدریس در رشته تاریخ ایران در دانشسرای مقدماتی دختران شیراز (1360)

6) عضو شورای مرکزی سازمان دانشجویان (عضو دفتر تحکیم) دانشگاه شیراز (1359-1361)

7) مدیر دفتر سیاسی وزارت کشور (1361-1364)

جانشین مدیرکل اجتماعی وزارت کشور به مدت سه ماه (1364)

9) عضو شورای طرح و برنامه شبکه اول سیما (1363-1366)

10) معاون گروه فیلم و سریال شبکه اول سیما (1364-1365)

11) مدیر طرح و برنامه شبکه اول سیما (1365- 1366)

12) مشاور رییس دانشکده صدا و سیمای جمهوری اسلامی (1366- 1367)

13) عضو شورای سردبیری هفته نامه سروش و دبیر سرویس سینمایی آن (1365 تا 1368)

14) عضو تحریریه نشریه دانشگاه انقلاب (1367-1368)

… 39) طراحی و راه اندازی و سردبیری روزنامه زن به مدیر مسئولی فائزه هاشمی تا شماره سوم (در سال 1376-1377)

… 51) نویسندگی برای روزنامه محافظه کار جام جم(1380)…

سرانجام نبوی نیز در رقابت و کشمکش دو جناح، برای بار دوم نیز مدتی بازداشت شد. بخش هایی از دفاعیات او، از تلویزیون حکومت اسلامی پخش شد که بیش تر به فیلم های سینمایی شباهت داشت که ابراهیم نبوی، به عنوان هنرپیشه اول، نقش تواب را در آن بازی می کرد و ایفای همین نقش سبب شد که او پس از آزادی، کار خود را در روزنامه های جناح رقیب اصلاح طلبان، یعنی در جناح اصول گرایان آغاز کند. از جمله در ستون دائمی در روزنامه جام جم متعلق به صدا و سیما و با مدیر مسئولی اشعری، کار کرد.

ابراهیم نبوی، به دنبال خروج برخی از روزنامه نگاران و فعالین سیاسی اصلاح طلب از کشور، سرانجام او نیز مانند بقیه با ویزا و به صورت کاملا قانونی از کشور خارج شد و ساکن بروکسل شد.

ابراهیم نبوی، پس از آن به همراه دوستان هم فکرانش چون مسعود بهنود، فرشاد بیان، حسین باستانی، حسین درخشان، نوشابه امیری و هوشنگ اسدی سایت روز را راه اندازی کردند و شرکتی تحت عنوان ایران گویا را تاسیس نمودند که پس از مدتی نیک آهنگ کوثر نیز به آن ها پیوست. پس از مدتی حسین باستانی نیز وارد تلویزیون بی بی سی شد و اداره روز به عهده نوشابه امیری گذارده شد. در این میان، ابراهیم نبوی نیز در رادیو زمانه کار گرفت.

ابراهیم نبوی، در دوره نمایش انتخابات ریاست جمهوری خرداد ماه سال 88 در ایران، شدیدا برای موسوی در رسانه های مختلف از جمله صدای آمریکا که در آن برنامه هفتگی داشت، تبلیع می کرد. با راه اندازی سایت جرس توسط عطاء الله مهاجرانی و آیت الله کدیور، به عنوان یکی از اعضای اصلی آن، آغاز به کار کرد.

اخیرا نیز با راه اندازی «تلویزیون رسا» در بروکسل، نبوی به سمت سردبیری این تلویزیون برگزیده شده و هم زمان به انتشار مقالات خود در جرس، روز و سایر سایت های اصلاح طلب ادامه می دهد.

نبوی مطلبی به نام «عوضی ها»، علیه مخالفین حکومت اسلامی در سایت جرس نوشت و در آن، علاوه بر کسانی که سفارت حکومت اسلامی در لاهه را اشغال کرده بودند به اپوزیسیون سرنگونی طلب نیز حمله کرد.

هم چنین روزنامه اعتماد، يك شنبه، 6 ارديبهشت 1388 – شماره 1935، با ابراهیم نبوی مصاحبه ای کرده که جواب هایش جالب است. مهسا حکمت، گفتگو کننده روزنامه اعتماد، او را چنین معرفی می کند: اگرچه بسياری ابراهيم نبوی را به عنوان يکی از چهره های شناخته شده طنزپردازان ايران می شناسند اما در اين مجال با وی به عنوان مسئول دفتر سياسی وزارت کشور در سال های 61 تا 64 به گفتگو نشستيم؛ گفتگوی سياسی که اگرچه گاهی گذری به طنز داشت اما کاملا جدی بود. ابراهيم نبوی طنزپرداز و سياسی نويس اصلاحات بيش از پنج سال است که در بلژيک زندگی می کند. بهانه اين گفتگو حملات متعدد فاطمه رجبی به ميرحسين و علت حمايت نبوی از اين نامزد انتخاباتی است.

- آقای نبوی، شما ايرانی ساکن خارج از کشور هستيد. بسياری از نويسنده ها و سياسی هايی که خارج از ايران زندگی می کنند انتخابات رياست جمهوری را يا تحريم می کنند يا رای نمی دهند و اگر هم رای بدهند، توضيحی در رابطه با آن نمی دهند. چرا شما از انتخابات دفاع می کنيد؟

من به دليل برخی شرايط ناگواری که برايم پيش آمد، مجبورم چندی در بيرون از ايران زندگی کنم. اين تغيير مکان جغرافيايی به معنی تغيير مختصات فکری و سياسی من نيست… از طرف ديگر يادتان باشد که من و کسانی مثل من، ايرانيانی هستيم که به دليل مشکلات نه چندان قانونی و به دليل برخی موارد در بيرون هستيم. ما در فرصت مناسب برمی گرديم… به همين دليل مثل کسی که در ايران زندگی می کند در مورد انتخابات فکر می کنم.

- شما فکر می کنيد اگر فضا عوض شود و اصلاح طلبان به قدرت برگردند به ايران باز می گرديد؟

من حتی اگر اصلاح طلبان به قدرت باز نگردند هم به ايران برمی گردم. ظاهرا دادگاه برای تير ماه مرا احضار کرده است و من قصد ندارم قاضی عزيزم را معطل بگذارم. اما اگر اصلاح طلبان به قدرت برگردند با خوشحالی بيش تری باز خواهم گشت. من البته يکی از مهم ترين مسائل زندگی ام بازگشت به ايران و بازگشت اصلاح طلبی و ميانه روی به کشور و قوه مجريه است، اما اين ها الزاما يکی نيستند، يعنی من در هر حال برمی گردم، حتی اگر اصلاح طلبان پيروز نشوند. در هر حال از اصلاح طلبان حمايت می کنم.

… – آقای نبوی، ظاهرا از سال 61 تا 64 که دوره نخست وزيری ميرحسين است، شما مسئول دفتر سياسی وزارت کشور بوديد. به ذهن اين گونه خطور می شود که وجود شما در اين سمت باعث حمايت تان از ميرحسين شده است.

البته که درست نيست. من دلبستگی خاصی به گذشته شغلی خودم ندارم و حتی از آن دفاع هم نمی کنم. دورانی بود که همه ما به شکلی داريم سعی می کنيم تغييرش بدهيم، اما معنای اين حرف می تواند اين باشد که من می دانم در آن روزها چه خبر بود و سيستم حکومتی چگونه اداره می شد. من آقای موسوی و شيوه کار ايشان را می شناسم. اما اگر به گذشته برگردم دوستی من با محسن مخملباف که ايشان مورد حمايت مهندس موسوی بود و اين که من از سال 1365 تا سال 1368 با سينمايی کار می کردم که با واسطه يا بی واسطه تحت حمايت موسوی بود در اين تصميمات نقش دارد، البته مهم ترين دليل علاقه من به آقای موسوی يا حتی کروبی يا حتی قاليباف، جناب آقای احمدی نژاد است که من را به آقای موسوی علاقه مند می کند.

… – زمان نخست وزيری ميرحسين دوران بگير و ببند جوانان بود. دست های زيادی رنگ شد، موهای زيادی کوتاه شد و… ميرحسين در آن زمان سکوت کرد و هيچ نگفت. حال ايشان می گويند گشت ارشاد را جمع می کنند. با توجه به اين که شما مسئول دفتر سياسی وزارت کشور بوديد شايد اطلاع داشته باشيد که اين رفتار آقای ميرحسين جزء تغييرات شان محسوب می شود يا اعتقاد داريد در آن زمان هم با آن رفتارها مخالف بودند؟

تندروی عليه جوانان يا جامعه در دهه 60 حاصل انديشه ميرحسين موسوی نبود. اين تندروی به عنوان يک خصلت انقلابی در جامعه وجود داشت و اتفاقا وجه غالب جامعه بود. اين که اين انقلابيون چرا در آن روزها انقلابی بودند و رفتارهای خشونت آميز می کردند، البته نه جای دفاع دارد و نه اگر هم جای دفاع داشته باشد من حاضرم از آن دفاع کنم، اما طبيعی است که در يک جامعه انقلابی يکی بزند، يکی بکشد، يکی ترور کند، يکی اعدام کند، چيزی که طبيعی نيست اين است که جامعه انقلابی پس از ته نشين شدن و آرامش افرادش اصلاح بشوند و بگويند که قصد مبارزه با خشونت دارند و عذر بخواهند و خودشان را درست کنند و اصولا جريان اصلاح همين است…

… – شنيده می شود فلاحيان، مسيح مهاجری، احمد توکلی و بسياری از کسانی که تفکرات جناح راست را نمايندگی می کنند حال به طور تلويحی از موسوی حمايت می کنند. علت را در چه می بينيد؟

علتش کاملا طبيعی است، اگر جز اين باشد بايد در صداقت شان شک کرد…

در این گفتگو نیز می بینیم که نبوی، اولا از کاندیداتوری موسوی حمایت می کند که باز هم این مساله خودش است و ربط چندانی به ما ندارد. اما او، هم چنان از کلیت حکومت اسلامی دفاع می کند و هنوز هم این امید را دارد که روزی به قوه مجریه حکومت اسلامی و یا ارگان های دیگر آن برگردد. بعلاوه او، به کسانی چون فلاحیان که یکی از طراحان اصلی ترورهای داخل و خارج کشور در وزارت اطلاعات و رییس سعید امامی، طراح قتل های موسوم به «قتل های زنجیره ای» در وزارت اطلاعات حکومت اسلامی بود، به عنوان آدم هایی یاد می کند که نباید در «صداقت شان شک کرد»؟!

یکی از شاهکارهای ابراهیم نبوی، مربوط به واقعه 23 سپتامبر بروکسل است. روز 23 سپتامبر 2009، همگام با اعتراض هزاران ایرانی در سراسر دنیا به حضور و سخن رانی احمدی نژاد در مقر سازمان ملل در نیویورک، در بروکسل نیز تعدادی از ایرانیان طرفدار «جنبش سبز» تجمع کرده بودند که یکی از سخن رانان آن، ابراهیم نبوی بود. او، در صحبت هایش اعلام می کند که «موسوی یکی از رهبران جنبش مردمی در ایران موسوم به جنبش سبز است و… من تمایل فراوان به ایجاد رابطه با آمریکا دارم ولی این دولت فعلی نمی تواند این کار را به پیش ببرد و… من به عنوان نماینده ملت ایران اعلام می کنم که …» و …

در این تجمع، تنی چند از جوانان به مضمون سخنان او اعتراض می کنند و می گویند: چرا شما موسوی را رهبر جنبشی به این بزرگی می دانید؟ چرا خود را نماینده مردم ایران می خوانید؟ چرا چیزی از سال های دهه 60 و نقش موسوی در آن نمی گویید؟

این بخشی از سئوالات این جوانان بود که در سایت های اینترنتی منتشر شده و هم اکنون نیز در برخی از این سایت ها، قابل دسترسی است. در حالی که یکی از این جوانان «زن»، با اشاره به شال سبز رنگ او گفت این هم که نشانه اسلام ناب محمدی است که به گردن انداخته اید، او گفت: «95 درصد جامعه ایران مسلمانند، شماها 5 درصد جامعه ایران هستید، برید هر کار می خواهید بکنید.» و چنان با تندی دست خود را به سوی این زن بالا می آورد که انگار در مسند واقعی قدرت قرار گرفته بود. تعدادی از مردم حاضر دور آن ها جمع می شوند و در این هنگام نبوی تندتر از قبل حرف زده و خطاب به این جوانان می گوید که «شما این جایتان کار نمی کند (با دست به سرش اشاره می کند) و شعور ندارید.» و ادامه می دهد «آن ها در سال های 60 یه مشت کمونیست بودن و باید می مردن و شما هم 5 درصد هستید و حق تون همونه»

این در حالی ست که در این سال هایی که ابراهیم نبوی در خارج کشور زندگی کرده چندین بار از او سئوال شده است که شما چه اطلاعاتی درباره کشتار زندانیان سیاسی در دهه شصت دارید؟ او، یا با بی شرمی و وقاحت تمام اظهار بی اطلاعی کرده و یا با خشم گفته است که کمونیست ها و مجاهدین چند درصد بیش تر نبودند و خوب هم شد آن ها را اعدام کردند.

به این ترتیب، با دانستن سابقه ابراهیم نبوی در حکومت اسلامی و موضع گیری هایش در خارج کشور و اکنون عشوه های شتری اش به دولت آمریکا، نباید تعجب کرد که او این چنین وقیحانه و بی شرمانه هم به بارگاه رهبری حکومت اسلامی و جناحی از آن دخیل ببندد و هم به کاخ سفید. فردی که به خصوص در میان سرکوب و کشتار و چماقداری های بچه مسلمانان اسلحه و چماق به دست بزرگ شده و زبان و ذهنیش نیز در این فضا شکل گرفته در واقع اپورتونیسم سیاسی، تنها یک وجه آن است. از این رو، حالا هر کس به او حقوق و امکان و قدرت بیش تری بدهد به سمت او چرخش پیدا می کند و هیچ پرنسیب سیاسی، اخلاقی و انسانی را هم به رسمیت نمی شناسد.

نبوی، ادعا می کند کمونیست ها 5 درصد بودند و خوب هم شد حکومت اسلامی آن ها را کشت. حالا این خوشحالی او از این اعدام های حکومت اسلامی در زندان ها دور از انتظار نیست. چون همان طور که در بالا اشاره نیز اشاره کردیم خود او در آن روزهای سیاه، احتمالا یکی از دست اندرکاران و زمینه سازان و یا در بهترین حالت از نظاره گران این طرح وحشیانه و جنایت کارانه به عنوان «مامور و معذور» حکومتی بود. اما سئوال این است که او، اولا، این آمار 5 درصدی کمونیست ها را از کجا درآورده است؟ اما من یک آمار واقعی در جامعه مان به او یادآوری می کنم. اگر یادشان باشد در سال 1358، آماری در دانشگاه ها گرفته شد که نشان می داد چپ ها و کمونیست ها در این مراکز علم و دانش، بیش تر از گرایشات راست و مذهبی هستند و سنگر آن ها محسوب می شود. از این رو، حکومت شدیدا به وحشت افتاد و به فرمان خمینی، عناصر حکومتی و حزب الله به این مراکز هجوم آوردند و با سرکوب و کشتار شدید دانشگاه ها را تسخیر کردند و با طرح سیاه «انقلاب فرهنگی» به مدت دو سال نیز این مراکز را تعطیل نمودند تا با پاک سازی دانش جویان و اساتید چپ و کمونیست، تغییر دروس درسی و غیره دانشگاه ها را اسلامی کنند که هنوز هم این آرزویشان برآورده نشده است. البته ابراهیم نبوی، بهتر از این وقایع با خبر است. چون که خودش در آن روزهای پرتلاطم با دوستان حزب الهی اش به جان دانش جویان داشنگاه شیراز افتاده بودند و این که چند نفر را کشتند و زخمی کردند، بماند. آمار دیگر این است که سال گذشته، مرکز آمار ایران اعلام کرد جمعیت کارگران ایران با خانواده هایشان، رقمی در حدود 45 میلیون نفر است. باز هم نبوی، شاید بداند علم مارکسیسم، علم رهایی کارگران کل جامعه بشری است. یعنی طبقه کارگر با استراتژی کارگری کمونیستی اش، نه تنها خودش را از ستم و استثمار و دیکتاتوری اقلیتی سرمایه دار و دولت آن ها رها می کند، بلکه با رهایی خودش، کل جامعه را از تبعیض و ظلم و ستم رها می کند. بنابراین، طبقه اکثریت به مثابه اکثریت جامعه ایران، در اتحاد با جنبش های دیگر، چون جنبش زنان، جنبش دانش جویی، بی کاران، جوانان، مردم تحت ستم و روشنفکران و هنرمندان مترقی، می تواند وضع موجود را تغییر دهد و جلو جنگ و کشتار، سرکوب و زندان، شکنجه و اعدام را بگیرد و دنیای نوینی درخور و شایسته انسان بسازد. نبوی و هم فکرانش بیش از سه دهه است در مقابل طبقه کارگر و گرایش چپ جامعه ایران ایستاده و جنایت پشت جنایت آفریده اند. بنابراین، این آمار 5 درصدی نبوی ناشی از دشمنی و خصومت طبقاتی اش با طبقه کارگر و کمونیسم مطرح است و واقعیت ندارد!

از سوی دیگر، حضور ابراهیم نبوی و هم فکرانش در خارج کشور، سوپاپ اطمیانی برای حکومت اسلامی است. به دلیل این که رسانه ها بورژوایی به راحتی به این ها کار و امکان داده و میکروفون هایشان را نیز جلو دهان این ها می گیرند که اولا آن ها، هم سیاست های دست کم بخشی از حکومت اسلامی و هم سیاست های دولت های قدرت مند سرمایه داری را تبلیغ و ترویج می کنند و هم مخالف سرسخت نیروهای چپ و کمونیست و سرنگونی طلب هستند. به گذریم از این که طیف های به اصطلاح ملی – مذهبی با طیف توده ای – اکثریتی (ظاهرا چپ) نشست و برخاست دارند، دلایل مختلف سیاسی – طبقاتی دارد. از جمله دلایلش این است که طیف توده ای – اکثریتی، مانند خود این ها، سابقه همکاری با حکومت اسلامی را دارند، مخالف سرنگونی این حکومت هستند و همواره از اصلاح طلبان حکومتی دفاع می کنند، پس هم جهتی سیاسی زیادی با همدیگر دارند.

در واقع کسانی چون نبوی و هم فکرانش به اصطلاح هم از توبره می خورند و از هم از آخور. یعنی هم برای بقای حکومت اسلامی می کوشند و انتقادشان به جناح مقابل شان این است که زیاده روی می کنند و حق جناحی اصلاح طلبان را زیر پا می گذارند؛ و هم گوشه چشمی هم به سیاست های آمریکا و متحدانش در قبال حکومت اسلامی دارند از این رو، این طیف های رنگارنگ بورژوایی از اصلاح طلبان حکومتی و حتی بخشی از جناح حاکم اصول گرایان گرفته تا طیف توده – اکثریتی و جمهوری خواهان و سطنت طلبان و ناسیونالیست های محلی، در صورت حمله احتمالی آمریکا و متحدانش به ایران، هم چون عراق و افغانستان و لیبی، نقش پیاده نظام متجاوزان جنگ طلب را عهده دار خواهند شد. چون که آمریکا و ناتو در حمله به لیبی مانند عراق و افغانستان، نیروهای زمینی خود را وارد جنگ این کشور نکردند و فقط با بمباران های هوایی سعی نمودند نیروهای قدافی را نابود کنند و راه را برای پیشروی نیروهای وابسته به شورای انتقالی لیبی باز کنند. با این وجود، در برخی از آمارها آمده است که حدود پنجاه هزار نفر از مردم لیبی، در این بمباران های ناتو جان باختند و چندین برابر آن نیز زخمی و مصدوم و معلول شدند. هم چنین گفته می شود که آمریکا بسیاری از نیروهای مزدور به ویژه مذهبی را از کشورهای دیگر جمع آوری کرده و در قالب نیروهای شورای انتقالی لیبی وارد جنگ این کشور کرده بود. به همین دلیل نیز یکی از فرماندهان این نیروها در جنگ لیبی، سابقا از فرماندهان القاعده در جنگ افغانستان بوده که توسط نیروهای آمریکایی دستگیر و به حکومت قذافی تحویل داده شده بود. اگر در آینده، احتمالا آمریکا و اسرائیل و دیگر متحدان آن ها به ایران نیز حمله کنند قطعا نیروهای زمینی خود را وارد این جنگ نخواهند کرد و تنها با بمباران های هوایی و موشک باران ها وارد این جنگ خواهند شد و نقش نیروی زمینی را همانند لیبی، همان گرایشات و سازمان های ایرانی ایفا خواهند کرد که در بالا بدان ها اشاره کردیم. هم اکنون حکومت های به اصطلاح حکومت های ملی – مذهبی شبیه حکومت ترکیه و لیبی مدنظر و آلترناتیو غرب برای آن کشورهایی از خاورمیانه است که مردم شان علیه دیکتاتورها به پا برمی خیزند.

اما ابراهیم نبوی و دوستانش در جناح اصلاح طلبان حکومتی، پای شان گیر است. به این معنی که اگر تحولات ایران، روندی غیر از لیبی و به معنای واقعی مسیری خارج از سیاست های امپریالیستی را طی کند و حکومت اسلامی با قدرت کارگران، زنان، دانش جویان، جوانان، بی کاران، محرومان و مردم آزاده سراسر ایران سرنگون گردد، سرنوشت خوبی در انتظار ابراهیم نبوی و دوستانش نخواهد بود.

در جوامع متمدن غربی، کم نبودند فاشیست هایی که حتی چندین دهه پس از سرنگونی دولت هیتلر، شناسایی و دستگیر و محاکمه شدند. چندی پیش یکی‌ از افسران هیتلر را که در آرژانتین بود شناسایی کردند و او را در سن ۸۷ سالگی، روی صندلی چرخدار به دادگاه آوردند. او را به خاطر جنایتی که ۵۰ سال پیش انجام داده بود، به پای میز محاکمه کشاندند.

ابراهیم نبوی و هم فکرانش در جناح اصلاح طلبان حکومتی، هم چون جناح اصول گرایان حاکم، در همه جنایات حکومت اسلامی با تمام قدرت شان به ویژه در ده سال نخست حکومت اسلامی، سپس در هشت سال دوران قدرقدرتی اصلاح طلبان به ریاست جمهوری محمد خاتمی و کمابیش تا سال 1388، در همه کشتارهای هولناک و سیاست های خانمان برانداز دهه شصت به ویژه قتل عام زندانیان سیاسی در سال 67 مسقیما دست داشتند، طبیعی ست که این ها روزی همانند فاشیست های آلمان هیتلری، در مقابل مردم علنی و با برخورداری از همه امکانات دفاع از خود و وکیل مدافع و بدون فشار محاکمه شوند تا همه حقایق پشت پرده این همه جنایات شان روشن شود. این محاکمه نه برای انتقام گرفتن از آن ها، بلکه برای روشن شدن حقایق و دلایل و شیوه های کشتار و ترور، برای آینده جامعه بسیار ضروری است. اما اگر کسی از من بپرسد پس از محاکمه و روشن شدن حقایق با این ها چه کار باید کرد؟ جواب صریح و روشن من این است که آن ها را حتی نباید زندانی هم کرد، بلکه آن ها را آزاد گذاشت تا در جامعه آزاد، با دیدن مادران و پدران و فرزندان کسانی را که کشته اند، همواره عذاب وجدان بکشند. به علاوه در حکومت آتی ایران، اگر گرایش چپ جامعه و طبقه کارگر دست بالا را داشته باشد به نظر من نه تنها باید سریعا همه قوانین ضدانسانی و نابرابر و تبعیض آمیز لغو گردد، بلکه به طور کلی زندان های سیاسی نیز باید برچیده شوند. زندان هایی چون زندان اوین را نیز به موزه هایی تبدیل کرد تا مورد بازدید توریست ها و مردم قرار گیرند و یادآور همه جنایات حکومت های گذشته باشند.

سرانجام، از یک سو هر کسی و جریانی که با طرح ها و سیاست های قدرت های جهانی، ادعای مبارزه علیه حکومت اسلامی را دارد، همواره باید افشا و محکوم کرد. چرا که اولا چنین سیاستی به ضرر مردم و مبارزه مستقل آن هاست. دوما، نتایج سیاست ها و عمکردهای این قدرت های جهانی به ویژه در عراق و افغانستان و لیبی در مقابل چشمان جامعه مان است که بر خلاف ادعاهایشان، نه تنها هیچ گونه ثباتی و امنیتی و دموکراسی به مردم ستم دیده و زجر کشیده این کشورها نیاورده اند، بلکه بر عکس علاوه بر ویرانی هایی که بر این کشورها وارد کرده اند و بازار بزرگی نیز برای شرکت های خود در بازسازی این ویرانه ها و غارت منابع طبیعی به وجود آورده اند در عین حال، جنگ و ترور، فقر و گرسنگی را نیز در این کشورها نهادینه کرده اند. این ها، واقعیت های غیرقابل انکاری هستند که در مقابل جوامع جهانی قرار دارد. از سوی دیگر، تجربه تاکنونی جامعه ایران، از جمله تجربه خود اصلاح طلبان حکومتی نیز نشان داده است که این حکومت جانی و تبه کار را نمی توان با بازی های انتخاباتی و اصلاحات قطره چکانی از بالا تغییر داد. از این رو، باید کلیت حکومت اسلامی، آن هم نه با دخالت نظامی – سیاسی دولت های قدرت مند و ناتو و شورای امنیت سازمان ملل، بلکه باید با اراده و قدرت مستقیم و مبارزه جنبش های اجتماعی آزادی خواه، برابری طلب و عدالت جوی ایران به زیر کشیده شود تا مردم در فضایی امن، آزاد، برابر و انسانی بتوانند سرنوشت خود و جامعه شان را مستقیما به دست خویش رقم بزنند.

سه شنبه بیست و چهارم آبان 1390 – پانزدهم نوامبر 2011

اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) یک بار دیگر پایه های استبداد را بلرزانیم

2011-06-09T09:58:00.001-07:00

دومین سالگرد آغاز خیزش ضددیکتاتوری مردم سازمان ما در دومین سالگرد خیزش ضداستبدادی مردم کشور، از همه کارگران، زحمتکشان، زنان ، جوانان و ملیت های تحت ستم ، و از همه نیروهای آزادیخواه و برابری طلب می خواهد تا با شرکت گسترده در اعتراضات و راهپیمائی های دومین سالگرد خیزش ضددیکتاتوری مردم، به گسترش این مبارزات و توده ای تر کردن آن کمک کنند. حضور گسترده ی مردم در تظاهرات خیابانی و بکار گیری شیوه های منعطف برای نشان دادن خشم و نفرت از حاکمیت، در کنار گسترش نافرمانی های مدنی، می تواند بار دیگر پایه های استبداد دینی در کشور را بلرزاند و راه سازمانیابی توده ای مردم را هموارتر سازد.

مطالبی در باره اول ماه مه ، روز جهانی کارگر در وبلاگ کارگری راه کارگر

2011-04-09T13:10:00.001-07:00

اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) به مناسبت اول مامه مه

مجله ی رادیوئی کارگری ! اول ماه مه ، فرصتی برای سازماندهی اعتراضات کارگری

جنبش کارگری ایران به خانه تکانی فکری نیاز دارد ! رضا سپید رودی

طبقه کارگر ایران چاره ای جز ایجاد تشکلات مستقل ندارد ! یوسف لنگرودی

مجله بین المللی رادیو راه کارگر!نگاهی به جنبش های کارگری در خاورمیانه، آمریکا…..در گفتگو با روبن مارکاریان

اعلامیه هیات اجرایی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) ما همه شیرکو هستیم ! متحد و یکپارچه علیه حکم وحشیانه اعدام شیرکو معارفی اعتراض کنیم

2011-03-26T10:42:00.000-07:00

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) ضمن محکومیت شدید صدور این حکم وحشیانه، از همه احزاب، سازمان ها و تشکل های دمکراتیک، همه نیروهای جنبش ضد دیکتاتوری، همه افراد و شخصیت های حامی حقوق بشر و مخالف اعدام و همه ایرانیان آزادیخواه در داخل و خارج از کشور می خواهد صدای اعتراض خود را علیه حکم اعدام شیرکو معارفی بلند کنند.

پیام هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) «هیچ شک نباید داشت روز خوبتر فرداست و با ماست» به مناسبت فرارسیدن بهار و نوروز باستانی

2011-03-22T00:58:00.000-07:00

سازمان ما فرارسیدن بهار و نوروز را به کارگران و زحمتکشان و همه مردم آزاده ایران و بویژه به خانواده های داغداری که در این سی و دو سال حاکمیت سیاه اسلامی عزیزان خود را از دست داده اند، تبریک می گوید و بار دیگر اعتقاد راسخ خود بر توان شکست ناپذیر مردم برای سرنگونی جمهوری اسلامی و بر پائی حاکمیت مردمی بر پایه ی ارگان های قدرت توده ای را مورد تاکید قرار می دهد. به امید آنکه سال نو، سال گسترش مبارزات ضداستبدادی و انقلابی مردم ایران؛ سال در هم شکسته شدن ستون های ارتجاع در ایران و خاورمیانه و سال شکوفا شدن ایده های انسانی آزادی، برابری، و همبستگی انسانی باشد.

ویدئو کلیپ:مردم انبوه گرد آمده در حافظیه شیراز در لحظه تحویل سال نو : مبارک بن علی نوبت سید علی

روز اول فروردین در حافظیهء شیراز: برادر شهیدم، عید تو هم مبارک

اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر) چهارشنبه سوری امسال، نه جشنی ساده که رزمی پرشکوه به مناسبت آخرین سه شنبه اعتراض در ۱۳۸۹

2011-03-14T13:04:00.000-07:00

سازمان ما در آستانه ی چهارشنه سوری، و در آستانه ی سومین سه شنبه ی خشم مردم ایران، از همه جوانان پرشور، از تمامی کارگران و زحمت کشان، و از همه مردم آزادیخواه ایران می خواهد که با حضور گسترده ی خود در آخرین سه شبه ی خشم در سال ۸۹ و در چهارشنبه سوری امسال با فریاد «مرگ بر دیکتاتور» و «جمهوری اسلامی نمی خوایم نمی خوایم» این سنت ملی را با شکوه تمام پاس بدارند. اکنون که طوفان انقلاب های جهان عرب وزیدن گرفته است، طوفان انقلاب ایران نیز در راه است. مبارزات شکوهمند مردم که از بهار۸۸ آغاز شده، علیرغم فراز و فرودهایش، برای درهم پیچیدن استبداد دینی به پیش می رود. با گام های سنجیده و استوار به استقبال بهار برویم.

رادیو راه کارگر:برنامه ویژه ای به مناسبت چهار شنبه سوری!

2011-03-14T13:01:00.000-07:00

◄ برنامه ویژه ای به مناسبت چهار شنبه سوری
گوش کنید

دانلود

محمدرضا شالگونی:چرا “انقلاب مخملی” ؟ مردم برای انقلاب توده ای آماده می شوند

2011-03-10T10:33:00.000-08:00

سر و صدای دستگاه های امنیتی و تبلیغاتی جمهوری اسلامی در باره توطئه \"انقلاب مخملی\" را ، قبل از هر چیز باید اعتراف ضمنی و ناخواسته آنها به وجود دیکتاتوری و بی حقی حاکم در ایران تلقی کرد....مقاصد امپریالیسم امریکا و متحدان آن در ایران و منطقه خاورمیانه کاملاً شناخته شده است ، اما بیزاری مردم از جمهوری اسلامی چنان ابعادی پیدا کرده است که دیگر حتی دشمنی امریکا با آن نمی تواند رژیم آخوندی را برای مردم ایران قابل تحمل سازد. بعلاوه ، توفان بزرگ انقلاب عرب به دو دلیل ، تاکتیک قدیمی رهبران جمهوری اسلامی را که همیشه می کوشیده اند بگیر و ببندهای خود را با بهره برداری از سایه دشمن در دروازه توجیه کنند ، بی مصرف کرده است. ...

(راه کارگر) روز جهانی زن و «روز خشم» مردم ایران علیه دیکتاتوری را با هم گره بزنیم به مناسبت هشت مارس

2011-03-07T08:48:00.000-08:00

فراخوان جوانان داخل کشور برای برپایی اعتراضات و راه پیمایی های توده ای هر چه گسترده تر علیه دیکتاتوری در روز جهانی زن، گام جسورانه درخشانی است برای گستراندن دامنه جنبش مردم ایران علیه دیکتاتوری حاکم و گشودن افق های روشن به روی آن. حمایت فعال از این فراخوان و شرکت هر چه گسترده تر در برپایی «روز خشم» دیگری علیه ولایت فقیه ، می تواند نقطه عطف بزرگی را در راه پیمایی ما به سوی آزادی ، دموکراسی و برابری رقم بزند.

سایت خبری راه کارگر:گزارشات لحظه به لحظه تظاهرات اولین سه شنبه، از سه شنبه های اعتراضی (۱۰،۱۷،۲۴ اسفند) روز «مرگ بر دیکتاتور»، «زندانی سیاسی آزاد باید گردد»

2011-03-01T05:55:00.000-08:00

گزارشات لحظه به لحظه تظاهرات اولین سه شنبه، از سه شنبه های اعتراضی (۱۰،۱۷،۲۴ اسفند) روز «مرگ بر دیکتاتور»، «زندانی سیاسی آزاد باید گردد»

سایت خبری راه کارگر

حقارتِ مجرم از بزرگی جرم نمی کاهد (در محکوميت افترای مصطفی مدنی به محمد رضا شالگونی) شهاب برهان

2011-02-27T13:05:00.000-08:00

مدنی نوشته و منظور شالگونی را خیلی هم خوب فهمیده ولی آن را آگاهانه وپلیدانه بصورت یک افترای سیاسی شنیع تحریف کرده است. این اقدام کثیف اگر تنها ناشی از رذالت و پلشتی مرتکبِ آن نباشد، باید احتمال توطئه ای برای یک خرابکاری سیاسی در پشت آن را داد و نسبت به آن هوشیار بود. نوشته مدنی نشان می دهد که محرک این اتهامات، انتقاد شالگونی از اصلاح طلبان و رهبران جنبش سبز و ورشکسته دانستن پروژه آن ها است. رنگ این سیاهکاری، آشکارا به « سبز»ی می زند.در برابر افترائات و توهین های مدنی نمی توان ساکت ماند. باید با اعلام انزجار و محکوم کردن قاطعانه این شیوه های ” کیهانی” و توهین های ” رجویانی”، محکم و بی تزلزل توی دهان این مفتری و اهانتگر بی اصول و اخلاق زد و او را بر سرجای نازل خود اش نشاند. اما محکوم کردن کافی نیست و نیروهای چپ و انقلابی و سرنگونی طلبان دموکرات و مردمی باید همه جا و از جمله در فضای ارتباطات مجازی، مراقب چنین عناصری باشند و در برابر توطئه ها برای خرابکاری سیاسی علیه مخالفان چپ و دموکراتِ جمهوری اسلامی هشیاری نشان دهند. ادامه‌ی این ورودی را بخوانید »

محمد رضا شالگونی:چگونه می توان دیکتاتوری را درهم شکست؟

2011-02-24T12:08:00.000-08:00

آنهایی که دستور العمل حاضر – آماده ای برای انقلاب یا به زیر کشیدن دیکتاتوری ها در جیب دارند ، اگر شارلاتان نباشند ، حتماً افرادی ساده لوح اند. نخستین سؤالی که از این افراد باید پرسید این است که چرا تا به حال دستور العمل معجزه آسای شان را به کار نگرفته اند؟ ….در چنین وضعیتی کارآمدترین راه مقابله با گسترش سرکوب رژیم ، بالاتر بردن هزینه سرکوب برای خودِ آنهاست. و در لحظه کنونی که نیاز حیاتی ما گسترش دوام و دامنه توده ای جنبش ضد استبدادیِ دوباره جان گرفته است ، تأکید بر شیوه های مسالمت آمیز مبارزه ، فوق العاده اهمیت دارد…

چگونه می توان دیکتاتوری را درهم شکست؟

محمد رضا شالگونی

آنهایی که دستور العمل حاضر – آماده ای برای انقلاب یا به زیر کشیدن دیکتاتوری ها در جیب دارند ، اگر شارلاتان نباشند ، حتماً افرادی ساده لوح اند. نخستین سؤالی که از این افراد باید پرسید این است که چرا تا به حال دستور العمل معجزه آسای شان را به کار نگرفته اند؟ معنای ضمنی دیکتاتوری ( صرف نظر از انواع و اشکال آن ) در بند بودن مردم و بی حقی آنهاست. یعنی تا زمانی که مردم اسارت شان را تحمل می کنند و شرایط بی حقی آنها ادامه دارد ، دیکتاتوری ( با انواع و اشکال گوناگون ) ادامه خواهد یافت. پس فرض بدیهی هر تلاشی برای به زیر کشیدن دیکتاتوری ، آزادی مردم و توانایی آنها در به کارگیری حق حاکمیت شان است. و اگر قبول کنیم که حاکمیت مردم جز به دست خودِ مردم دست نیافتنی است ، باید نتیجه بگیریم که به زیر کشیدن دیکتاتوری و از بین بردن شرایطِ بازتولید آن به چیزی نیاز دارد که “مانیفست کمونیست” آن را “جنبش خودآگاه و مستقل اکثریت عظیم در خدمت منافع اکثریت عظیم” می نامد. چنین جنبشی ، برخلاف تصور رایج در شرایط عادی ، در شرایط انقلابی به سرعت می تواند شکل بگیرد. و شرایط انقلابی یا “موقعیت انقلابی” هنگامی به وجود می آید که نه تنها طبقات پائین دیگر نخواهند مانند قبل زندگی کنند ، بلکه طبقات بالا هم نتوانند مانند قبل حکومت کنند و سلطه خود را نگهدارند. این “نخواستن پائینی ها” و “نتوانستن بالایی ها” با خواندن اورادی سحر آمیز یا اراده این یا آن سازمان سیاسی ( هر قدر که هم مهم و با نفوذ باشد ) حاصل نمی شود. به همین دلیل هم هست که هیچ انقلابی تیز بینی با قطعیت نمی تواند بگوید توفان انقلاب کی برخواهد خاست. تجربه همین انقلاب هایی که در کمتر از دو ماه اخیر آغاز شدند ، همین اصل عدم قطعیت را به نمایش می گذارد: کی می توانست پیش بینی کند که انقلاب ، نخست دیکتاتور تونس را به زیر خواهد کشید؟ و کی می توانست بگوید که بعد از او نوبت مبارک است؟ و آیا کسی می تواند با قطعیت بگوید حالا نوبتِ کدام دیکتاتوری است؟ یا اصلاً نوبتی بعدی در کار خواهد بود یا نه؟ اما در عمق این عدم قطعیت ، با قطعیت می توان گفت که هرقدر دامنه جنبش مردم به پا خاسته گسترده تر باشد و هر قدر تداوم حضور توده ای آنها طولانی تر بشود ، شانس پیروزی آنها بیشتر است. اما راهی یگانه برای گسترش دوام و دامنه جنبش توده ای ستمدیدگان به پاخاسته وجود ندارد ، زیرا انقلاب ها از الگوی واحدی تبعیت نمی کنند و زمان و مکان شکل گیری هر جنبش توده ای در تعیین شرایط گسترش دوام و دامنه آن نقش بسیار مهمی دارد. مسأله کلیدی این است که هزینه شرکت در جنبش از توان مردم در این یا آن شرایط مشخص فراتر نرود. اخیراً محمد حسنین هیکل ، روزنامه نگار معروف مصری ، (در مصاحبه ای با رابرت فیسک ) روی نکته بسیار مهمی انگشت گذاشته است. او می گوید “این ریزش ترس مردم از ترور دولتی ، دنیای عرب را انقلابی خواهد کرد”. وقتی از مردم صحبت می کنیم باید توجه داشته باشیم که منظورمان انبوه افراد عادی است و نه انقلابی های حرفه ای و از جان گذشته. زیرا هیچ انقلابی نمی تواند بدون شرکت همین انبوه افراد عادی مردم پا بگیرد.

با توجه به کلیات (ظاهراً بدیهی ) یاد شده ، می روم روی نکته اصلی مورد نظرم ، یعنی شکل مبارزه در شرایط کنونی ایران: حالا روشن است که زنجیره انقلاب های عرب در جنبش ضد استبدادی مردم ایران نیز نفس تازه ای دمیده و همچنین جمهوری اسلامی را در موقعیت بسیار دشواری قرار داه است. در شرایطی که دیکتاتوری های ( غالباً ) وابسته به امریکا با خیزش های توده ای ستمدیدگان به لرزه درآمده اند و توجه افکار عمومی همه مردم جهان روی منطقه ما متمرکز شده ، جمهوری اسلامی مانند سال گذشته نمی تواند جنبش ضد استبدادی ما را ساخته و پرداخته امریکا قلمداد کند. و سرکوب مردم به جان آمده از دیکتاتوری ، اکنون برای جمهوری اسلامی بسیار بسیار دشوارتر و پرهزینه تر از پیش است. بنابراین آنها برای توجیه سرکوب های خشن خود ناگزیرند ، با استفاده از شیوه های تحریک آمیز ، جنبش ما را به راه های خشونت آمیز بکشانند. همان طور که در عاشورای ۸۸ با پائین انداختن مردم از بالای پل ها ، آتش گشودن به روی راه پیمایان بی دفاع و له کردن آنها در زیر چرخ های اتوموبیل های ویژه سرکوب در برابر چشم همگان ، کوشیدند مردم را به اقدامات خشمگینانه بکشانند ، حالا نیز برای توجیه وحشی گری های خود به بهانه های مشابه نیاز دارند. تصادفی نیست که شهدای جنبش مردمی را کشته شدگان به دست مردم قلمداد می کنند و بار دیگر در باره کشف انبان های کوکتل مولوتف در میان تظاهر کنندگان و طرح های عملیات مسلحانه مجاهدین خلق داستان می پردازند. فراموش نباید کرد که راه رفرم وعقب نشینی در مقابل خواست های مردم ، به روی جمهوری اسلامی باز نیست و آنها برای حفظ خود جز سرکوب راه دیگری ندارند. بنابراین همراه با گسترش جنبش ضد استبدادی مردم ، سرکوب جمهوری اسلامی نیز گسترده تر و خشن تر خواهد شد. در چنین وضعیتی کارآمدترین راه مقابله با گسترش سرکوب رژیم ، بالاتر بردن هزینه سرکوب برای خودِ آنهاست. و در لحظه کنونی که نیاز حیاتی ما گسترش دوام و دامنه توده ای جنبش ضد استبدادیِ دوباره جان گرفته است ، تأکید بر شیوه های مسالمت آمیز مبارزه ، فوق العاده اهمیت دارد. برای این کار لازم است تصور روشنی از کارکرد و جایگاه اشکال و شیوه های مختلف مبارزه داشته باشیم و حتماً بعضی افسانه های رایج در باره مبارزه مسلحانه را کنار بگذاریم:

۱ – فراموش نکنیم که هیچ شکل مقدس و از پیش تعیین شده ای برای مبارزه وجود ندارد و هیچ شکل مبارزه را بی توجه به شرایط زمانی و مکانی مشخص نمی توان رد یا قبول کرد. سؤال کلیدی این است که کدام شکل و شیوه مبارزه می تواند در لحظه مشخص ، جنبش مردم را گسترده تر کند و ظرفیت های آن را آزاد سازد و متقابلاً در اردوی دشمن شکاف و پراکندگی به وجود آورد؟ در لحظه مشخص کنونی ، دست زدن به مبارزه مسلحانه جز جنگیدن با رژیم در نطقه قوت آن معنای دیگری ندارد. در حالی که انواع مختلف مبارزات مسالمت آمیز می توانند برتری عددی مردم را به میدان بیاورند و تزلزل و شکاف در میان نیروهای مسلح رژیم ایجاد کنند.

۲ – مبارزه مسلحانه ضرورتاً به معنای فاصله گرفتن از اصلاح طلبی یا آزاد کردن ظرفیت های دموکراتیک مردم نیست. بسیاری از مبارزات مسلحانه طولانی و حتی توده ای را می شناسیم که دیکتاتوری های خشنی را روی کار آورده اند و انقلاباتی را می شناسیم که بدون خون ریزی توانسته اند دیکتاتوری های حاکم را به زیر بکشند. فراموش نباید بکنیم که هم اکنون جنبش های عمدتاً مسالمت آمیز هستند که در مقابل چشمان ما دیکتاتوری های عرب را مچاله می کنند و نیروهای مسلح آنها را از کار می اندازند یا آچمز می کنند.

۳ – مبارزه مسلحانه ضرورتاً کارگری تر و انقلابی تر از مبارزه مسالمت آمیز نیست ، بلکه برعکس ، پیکارهای طبقاتی کارگران و زحمتکشان غالباً حتی در پیچ های تعیین کننده ، با شیوه های غیر خشونت آمیز پیش می روند. زیرا در جامعه امروزی کارگران و زحمتکشان می توانند با به دست گرفتن اهرم های کلیدی اقتصاد ، نیرومندترین ارتش ها را هم به زانو در آورند.

۴ – مبارزه مسلحانه ضرورتاً مناسب ترین راه سازمان یابی مستقل طبقات پائین نیست ، بلکه برعکس ، مبارزه مسلحانه ، مخصوصاً اگر طولانی بشود می تواند ( همان طور که لنین در “جنگ گریلایی” یادآوری کرده ) سازمان یابی طبقه کارگر را به هم بریزد و کارگران را به “لمپن پرولتر” تبدیل کند.

از آنچه گفتم ، نمی شود و نباید نتیجه گرفت که مبارزه مسلحانه ، همیشه بد است و مبارزه مسالمت آمیز همیشه خوب. تردیدی نیست که ما با حکومتی سرو کار داریم که راهی برای عقب نشینی ندارد و رهبران آن نیز به راحتی نمی توانند به کشورهای دیگر پناه ببرند. بنابراین ، رویارویی نظامی مردم با چنین حکومتی به احتمال زیاد اجتناب ناپذیر خواهد بود. نفی مبارزه مسلحانه ، صرف نظر از زمان و مکان مشخص ، همان طور خطرناک است که نفی مبارزه مسالمت آمیز ، صرف نظر از زمان و مکان مشخص. تأکید می کنم که من مبارزه مسلحانه را در لحظه مشخص کنونی نادرست و خطرناک می دانم و نه در هر شرایطی.

نیاز حیاتی ما در حال حاضر گسترش دوام و دامنه جنبش ضد استبدادی است که عموماً از راه های مسالمت آمیز پیش می رود ، از تظاهرات سیاسی خیابانی ( فشرده یا پراکنده ، بسته به شرایط ) گرفته تا استفاده از اشکال گوناگون نافرمانی مدنی آگاهانه و سازمان یافته در حوزه های مختلف زندگی اجتماعی ؛ از نپرداختن سازمان یافته قبض های آب و برق و گاز گرفته ، تا اعتصاب های کارگری و ایجاد همسو یی ها و هم آهنگی های لازم برای تدارک اعتصاب عمومی و انواع راه بندان ها و تحصن ها در مراکز مهم و پررفت و آمد. در حال حاضر ، استفاده از این راه ها هم شرکت توده ای مردم و مخصوصاً کارگران و زحمتکشان را در جنبش ضد استبدادی بهتر تأمین می کند و هم مجال بیشتری برای تقویت آگاهی و سازمان یابی مستقل آنها فراهم می آورد.

۴ اسفند ۱۳۸۹ ( ۲۳ فوریه ۲۰۱۱ )

بازخیزی جنبش ضداستبدادی در ۲۵ بهمن و اول اسفند! چرا اول اسفند افق های جدیدی برای گسترش جنبش ضداستبدای گشوده است روبن مارکاریان

2011-02-23T14:38:00.000-08:00

25 بهمن و اول اسفند فرازهائی در احیای جنبش ضددیکتاتوری علیه استبداد خونبار رژیم اسلامی بوده است. خیزش مجدد جنبش ضددیکتاتوری در 25 بهمن و اول اسفند نشان داد که برخلاف تبلیغات رژیم درباره باصطلاح نابودی فتنه( جنبش ضددیکتاتوری) ماده مذاب جنبش ضددیکتاتوری در هر فرصت مناسب آماده فوران است....اول اسفند از یک وجه مشخصه کاملا جدید و پراهمیت برخوردار است. در این روز جنبش اعتراضی خلق کرد با جنبش سراسری مردم ایران در هم آمیخت و جنبش سراسر ضداستبدادی را به مرحله جدیدی فرا رویاند.....

کنفرانس سالانه کارزار دست ها از مردم ایران برگزار شد گزارش کنفراس از یاسمین میظر

2011-02-22T16:03:00.000-08:00

این گزارش برای برنامه تلویزیونی آوای کارگر تهیه شده است

سخنرانی یاسمین میظر در باره جنبش کارگری ایران

سخنرانی روبن مارکاریان در باره اوضاع سیاسی جاری ایران

متن سخنرانی

سخنرانی مارک فیشر دبیر کارزار درباره عملکرد یک ساله کارزار

محمدرضا شالگونی:درماندگی جمهوری اسلامی

2011-02-19T09:08:00.000-08:00

فردا ، اول اسفند ، آزمون دیگری است…فردا و فرداهای دیگر را جسورانه تر برگزار کنیم.

خیزش مجدد جنبش ضد استبدادی مردم ایران در ۲۵ بهمن نشان داد که فضای سیاسی در کشور ما چقدر انفجارآمیز است و جمهوری اسلامی چقدر درمانده….حالا روشن است که زنجیره انقلاب های عرب ، نفس تازه ای در جنبش ضد استبدادی مردم ایران دمیده و در همان حال ، با قرار دادن جمهوری اسلامی در وضعیتی کاملاً جدید ، نظام ولایت فقیه را با دشواری های بی سابقه ای رو در رو ساخته است….فراموش نباید کرد که نفس گرم انقلاب به سرزمین ما هم رسیده است. در این شرایط که خیزش مجدد جنبش ضد استبدادی مردم آغاز شده است ، راه پیروزی با شتابان تر شدن هرچه تندتر گسترش دامنه حنبش توده ای گشوده می شود…. ادامه‌ی این ورودی را بخوانید »

راه کارگر در posterous

2011-02-18T07:42:00.000-08:00

آدرس ما در posterous

*نافرمانی مدنی چگونه توده ای می شود؟

*نافرمانی مدنی . چند تجربه

*نافرمانی مدنی راهی برای بمیدان آمدن گسترده مردم

*نافرمانی مدنی . چند تجربه

اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) از فراخوان های تظاهرات گسترده ی روز اول اسفند حمایت می کنیم

2011-02-18T07:38:00.001-08:00

سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) از هر حرکت اعتراضی در تهران و شهرستان ها در گرامی داشت جانباختگان، همبستگی با خانواده های دستگیرشدگان و خواست آزادی فوری و بی قید شرط آنان حمایت می کند. سازمان ما فراخوان تجمع اعتراضی در اول اسفند در تهران و شهرستان ها، و فراخوان مادران صلح کردستان به اعتصاب سراسری را گامی در این راستا دانسته و از آنها پشتیبانی می کند. ما با فراخوان هایی که درحمایت از مبارزه ضد استبدادی مردم ایران در خارج از کشور و در دفاع از آزادی همه بازداشت شده گان اعتراضات اخیر و همه زندانیان سیاسی و عقیدتی در روزهای اخیر انتشار یافته همسو هستیم و به سهم خود از تشکل های مستقل دموکراتیک در خارج از کشور می خواهیم که ابتکار برپایی کارزارهای همبستگی با مبارزات مردم ایران را در جهت گسترش هر چه بیشتر دامنه این اعتراضات برعهده بگیرند....

25 بهمن ضربه ای گیج کننده بود بر پیکر لرزان و زبون جمهوری اسلامی

2011-02-15T10:40:00.001-08:00

سایت خبری راه کارگر: تجمعات و راهپیمائی های غیرمتمرکز و پراکنده در تهران و شهرهای دیگر ایران در روز 25 بهمن 89 ، به رویای حکومت مبنی برخاموشی گرفتن ” فتنه ” پایان داد. بگمان ما ضربه سنگینی که حاکمان از “روز خشم مردم ایران ” دریافت کردند به آسانی فراموش شدنی نیست .حضور زنده و پرشور تعداد کثیری ازمردم و بویژه جوانان وطنمان در خیابان ها ، نشانه ای از بلوغ بود .آنان با تاثیر گرفتن از نفس گرم انقلابات عرب ، انجام دادند ، آنچه باید انجام میدادند. ادامه‌ی این ورودی را بخوانید »

اخبار لحظه به لحظه سایت خبری راه کارگر از رویدادهای 25 بهمن ، روز خشم مردم ایران

2011-02-14T07:45:00.000-08:00

اخبار لحظه به لحظه سایت خبری راه کارگر از رویدادهای ۲۵ بهمن ، روز خشم مردم ایران

فراخوان سوسیالیست های مصری این انقلاب یک انقلاب مردمی است افتخار از آن شهیدان ! پیروز باد انقلاب خروج مبارک ، نه آخرین بلکه اولین گام انقلاب است مترجم :صادق افروز

2011-02-13T09:09:00.000-08:00

سوسیالیست های انقلابی مصر در رابطه با قیام مردم مصر و وظائف پیشاروی جنبش در مبارزه ای که در هفته های آینده ادامه خواهد داشت بیانیه ای منتشر کرده اند .افتخار از آن شهیدان ! پیروز باد انقلاب آنچه امروزه در مصر می گذرد بزرگترین انقلاب مردمی در تاریخ کشورمان و تمامی دنیای عرب است .فداکاری شهدای ما انقلاب ما را قوام بخشیده و موانع و دیوار های ترس را درهم شکسته است .ما تا زمانی که رهبران جنایتکار و سیستم جنایتکار نابود نشوند عقب نشینی نخواهیم کرد انتقال قدرت به دیکتاتوری زیر نظر عمر سلیمان ، احمد شفیق و دیگر اطرافیان مبارک ادامه همین سیستم است .عمر سلیمان دوست اسرائیل و آمریکاست . بیشتر اوقاتش را بین واشنگتن و تل آویو گذرانده است و نوکری است که به منافع اربابانش وفادار است .احمد شفیق دوست بسیار نزدیک مبارک و همکار او در دستگاه حکومت خودکامه و ستم و غارتی است که به مردم مصر تحمیل شده است .

گزارشگران: مبارک در رفت - حالا نوبت خامنه ای است

2011-02-12T10:36:00.000-08:00

حماسه آفریدند مردم مصر و یکی از بزرگترین دیکتاتورهای منطقه را که حرف مردم را نشنیده بود همراه با وابستگانش فراری دادند.مبارک که از سر لجاجت مدتها همچنان خود را رئیس جمهور مصر مینامید معلوم شد که وقت کشی میکرده تا محل فرار خود را انتخاب کند. این تحول هر آنچه نتیجه دهد و دستاوردهای بنیادین داشته باشد اما پیروزی بزرگی است برای تمامی مردمی که دیکتاتور زده هستند. درسی است بزرگ برای وحوش حاکم ایران که هرچه صدای دادخواهی مردم ایران بلند تر میشود دامنه جنایات آنها نیز گسترده تر می گردد.

درس دیگر آنکه...

ادامه ...

شباهت های انقلاب مردم مصر با انقلاب مردم ایران مصاحبه هفتگی رادیو سپهر در جمعه ۲۲ بهمن ۱۳۸۹ـ ۱۱ فوریه ۲۰۱۰ با محمدرضا شالگونی

2011-02-11T09:11:00.000-08:00

گام های استوار انقلاب عرب ـ لاکلام قبل از رحیل

نگاهی به انقلاب مردم مصرو گسترش آن و شنیدن صدای انقلاب توسط مبارک

شباهت های انقلاب مردم مصر با انقلاب مردم ایران مصاحبه هفتگی رادیو سپهر در جمعه ۲۲ بهمن ۱۳۸۹ـ ۱۱ فوریه ۲۰۱۰ با

محمدرضا شالگونی

اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) برای برگزاری تظاهرات در ۲۵ بهمن ۸۹ ـ روز خشم در ایران در حمایت از خواست بر حق مردم و جوانان کشور

2011-02-09T08:58:00.000-08:00

در حمایت از خواست بر حق مردم و جوانان کشور

اکنون که جوانان کشور با الهام از قیام شکوهمند مردم تونس و مصر و در حمایت و همبستگی با آن ها قصد دارند «روز خشم را در ایران» برگزار کنند باید که از تجربه تونس و مصر نیز بیاموزند. واقعیت این است که در جنبش های انقلابی تونس و مصر وزن جمعیت لگدمال شده گان، مردم کار و زحمت و تهیدستان شهری در حرکت های انقلابی، بسیار بالاست. هر چند در جنبش ضداستبدادی ۱۳۸۸ ایران نیز بخش وسیعی از زحمتکشان در این مبارزات شرکت می کردند، اما وزن این شرکت آنچنان نبود که قلعه کوب جنبش بتواند ستون های استبداد را در هم بشکند. اکنون بر جوانان کشور است که برای سازماندهی این همراهی بیش از پیش تلاش کنند. باید مردم کار و زحمت و توده های تهیدست که زیر سیاست های خانمان برانداز حذف یارانه ها مچاله می شوند، کارگرانی که از شدت استثمار کلافه شده اند، مردم محلاتی که توان پرداخت قبض های نجومی آب و برق و گاز را ندارند، تهیدستانی که برای تامین نان هم دچار مشکل شده اند، را به تظاهرات روز خشم فراخواند. باید با خبررسانی همه جانبه و با استفاده از تمامی ابزارهای تبلیغی ممکن، تمامی مردم را در این راه بسیج کرد تا نیروی قدرتمندی ایجاد شود که دستگاه سرکوب ولایت فقیه توان سرکوب آن را نداشته باشد

واکنش رژیمی ها به فراخوان راهپیمائی ۲۵ بهمن

بهروز سورن: بهار در راه است و ما چشم انتظار

2011-02-08T08:41:00.000-08:00

من یقین دارم که بهار خواهد آمد.زمستان هیچگاه پایدار نبوده است.سرما رفتنی است و یخ ها آب میشوند. شکوفه خواهند زد درختان و گلزارها از پس از خشکسالی زمستانی نمایان میشوند. کمتر کسی افکار خود را جهت میداد که در کشورهای عربی که مهد اسلام هستند اینچنین تشنه آزادی و عدالت اجتماعی به خیابانها بریزند و با مشت گره کرده خود در برابر سلاح های گرم و سرد نیروهای ارتجاع و ستم در صفوفی پرشمار بایستند. مصر خاموش در برابر جنایات ارتش اسرائیل امروز دغدغه خاطر محافل دیپلماتیک غرب و هواداران پنهان و…ادامه …

اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر) در حمایت از آکسیون های اعتراضی در خارج از کشور علیه موج اعدام ها در ایران

2011-02-05T11:11:00.000-08:00

در شرایطی که موج انقلابی دنیای عرب، جهان را تکان داده و نسیم امید به آزادی و عدالت در منطقه وزیدن گرفته است، حاکمان جمهوری اسلامی چوبه های دار بر پا می دارند. آن ها چوبه های دار را بر پاداشته اند تا مانع از خروش انقلابی مجدد مردم ایران شوند. خروش انقلابی مردمی که در جنبش ضداستبدادی سال پیش نشان دادند از استبداد دینی به تنگ آمده اند؛ از حکومت جنایت و اعدام به ستوه آمده اند؛ از حکومت غارت و چپاول اموال عمومی متنفر شده اند؛ از حکومت حامی غارت سرمایه و استثمار مهار گسیخته، منزجر گشته اند. و این همه خشم و نفرت را سران حکومت اسلامی نیک دریافته اند. آن ها می دانند که بر آتشفشان خشم مردم حکومت می کنند. اکنون که نفس گرم انقلاب، جهان عرب را فراگرفته است، حکومت رسوای اسلامی بیش از پیش به وحشت افتاده است. آن ها این ترس وحشت خود را با موج اعدام ها نشان می دهند. آن ها هر روز سری را بر دار می برند تا مردم جرأ ت اعتراض را از دست بدهند.

اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)
در حمایت از آکسیون های اعتراضی در خارج از کشور علیه موج اعدام ها در ایران
زیرا آن ها که با حذف یارانه ها، دستبرد سازمان یافته به سفره های خالی مردم را سازمان داده اند، از آغاز حرکت های اعتراضی گرسنگان، اردوی کار و زحمت و پیوند این اعتراضات مطالباتی با مبارزات عمومی سیاسی مردم علیه دیکتاتوری دینی، به هراس افتاده اند. بی جهت نیست که هیچ انتقادی علیه این طرح خانمانسوز را بر نمی تابند؛ که حضور وکلای مدافع در دفاع از زندانیان را تحمل نمی کنند و وکلای مستقل و آزاده را یک به یک به زندان می اندازند و ممنوع الوکالت می کنند. بی جهت نیست که فعالان مدنی را با احکام سنگین به زندان می اندازند، تا صدای اعتراضی در میان نباشد.

اکنون که موج اعدام ها، هر روز ابعاد تازه ای به خود گرفته و از زمان آغاز اجرای طرح هدفمند حذف یارانه ها تاکنون بیش از یک صد نفر از مبارزان سیاسی، فعالان مدنی و قربانیان آسیب های اجتماعی را به چوبه ها دار آویخته اند، ایرانیان آزاده در بسیاری از کشورهای جهان، فریاد اعتراض سرداده اند تا به جهانیان نشان دهند که حکومت اسلامی حاکم بر ایران که خود را رذیلانه الهام بخش انقلاب مردم عرب قلمداد می کند، استبدادی خونریز و سرکوبگری بیرحم است که با موج اعدام ها می خواهد عمر ننگین خود را طولانی تر کند.

سازمان ما ضمن حمایت از آکسیون های اعتراضی علیه موج اعدام ها در ایران، بر این باور است که باید قاطعانه علیه مجازات اعدام به عنوان مجازاتی ضد بشری مبارزه کرد. نباید از نظر دور داشت که بخش اصلی قربانیان ماشین کشتار این دستگاه جهنمی را اکنون آسیب دیدگان اجتماعی تشکیل می دهند. بی توجهی به جان این انسان های بی پناه که غالبا از هیچ گونه پشتوانه حقوقی هم برخوردار نیستند، عامل محدود کننده ی مبارزه علیه اعدام است. اگر نه فقط مخالف اعدام افراد خاص و عقاید خاص، که مخالف هر گونه اعدام به عنوان یک مجازات ضد انسانی هستیم باید رساتر از هر زمان از حق زندگی همه ی انسان های محکوم به اعدام دفاع کنیم. از این طریق است که می توان پایه ی کارزارهای اعتراضی علیه اعدام و شکنجه را گسترش داد و با این شائبه مخرب که گویا نیروهای سیاسی حقوق انسان ها را براساس منافع ایدئولوژیک و گروهی خود درجه بندی می کنند به درستی مرزبندی کنیم. از این روست که باید همراه با تلاش برای توده ای تر کردن شعار «زندانی سیاسی آزاد باید گردد»، شعار «مجازات اعدام ملغی باید گردد» را نیز به شکل گسترده ای تبلیغ کنیم.

سازمان ما همگام و همراه با فعالان سیاسی، مدافعان حقوق بشر و تشکل های دمکراتیک، از آکسیون های اعتراضی علیه موج اعدام ها در ایران حمایت کرده و خود را در این اعتراض به حق شریک می داند و بر این باور است که باید چهره کریه حکومت اسلامی و استبداد دینی حاکم بر ایران را به جهانیان و بویژه به خواهران و برادران عرب مان نشان داد، تا بیش از پیش دریابند که چه جنایت کارانی بر ایران حکومت می کنند. جنایت کاران بیشرمی که خود را نیز رذیلانه الهام بخش انقلابات تونس و مصر می دانند.

سرنگون باد جمهوری اسلامی

زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم

هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

۱۶ بهمن ماه ۱۳۸۹ـ ۵ فوریه ۲۰۱۱

محمدرضا شالگونی:ناقوس دلنواز انقلاب عرب

2011-02-04T08:41:00.000-08:00

ناقوس دلنواز انقلاب عرب
محمدرضا شالگونی

هنگامی که محمد بوعزیزی ، جوان غیرتمند تونسی در ۱۷ دسامبر گذشته در جلو شهرداری بوزید (یکی از شهرهای نسبتاً کوچک و فقیر تونس ) از سر خشم و ناامیدی خود را آتش می زد ، نه خودِ او و نه هیچ کس دیگر فکر نمی کرد که او دارد فتیلۀ انقلابی را آتش می زنَد که در کمتر از دو ماه ، دنیای عرب و همه جهان را تکان خواهد داد. اما اکنون که محمد به عنوان شهید اول انقلاب عرب به جاودانگی پیوسته و موج جنبش های انقلابی تمام دیکتاتوری های عرب را می لرزاند ، همه شگفت زده در باره یک چیز صحبت می کنند : شتاب گسترش جنبش های انقلابی در دنیای عرب. این قابلیتِ اشتعال در دنیای عرب را چگونه باید توضیح داد؟ قبل از هرچیز ، فراموش نباید کرد که هرچند دنیای عرب به ۲۲ کشور متفاوت تقسیم می شود ، ولی اکثریت قاطع جمعیت آن پیوندهای فرهنگی و تاریخی چنان وسیعی دارند که خودشان را مجموعه ملی واحد و هم سرنوشتی می دانند. عربی زبان رسمی همه این کشورهاست که با حدود ۳۵٠ میلیون نفر جمعیت تقریباً همگی در امتداد جغرافیایی واحد از کرانه های اوقیانوس اطلس تا کرانه های خلیج فارس در کنار یک دیگر قرار دارند. زبان مادری نزدیک به ۸٠ در صد مردم این مجموعه عربی است و دین ۹٠ در صد آنها ، اسلام. وعربی به عنوان زبان دینی مسلمانان ، این مجموعه را به هسته مرکزی “دنیای اسلام” تبدیل می کند ، به گذشته تاریخی امپراتوری های اسلامی پیوند می دهد و بر ذهنیت توده ای آنها در متن رویارویی های امروزی سرمایه داری مرکزی و پیرامونی جهان ، اثر می گذارد. و اما آنچه ذهنیت توده ای امروز عرب ها را تشنه انقلاب می سازد ، تناقضات نظام جهانی سرمایه داری است که افق پیشرفت و رهایی از فلاکت و سرکوب را برای چنین جمعیت بزرگی ، در یکی از حساس ترین مناطق جهان ، تاریک می سازد. آنها در تمام یک قرن گذشته ، زیر سلطه مستقیم و غیر مستقیم قدرت های امپریالیستی سرکوب شده اند. به ویژه اشغال فلسطین و حمایت قدرت های غربی از اسرائیل در شصت و چند سال گذشته ، ناسیونالیزم دفاعی آنها را در مقابل قدرت های غربی فعال نگه داشته و شکست پی در پی تلاش های شان برای تعیین سرنوشت خودشان ، آشکارا ذهنیت توده ای جریحه دار شده و تحقیر شده ای را در میان آنها به وجود آورده است که برای رهایی از کابوسی که ظاهراً پایانی ندارد ، نومیدانه به هر ریسمانی چنگ می زند: از از انواع روش های تروریستی گرفته تا پناه بردن به بنیادگرایی اسلامی. اگر قبول کنیم که تروریسم محصول شکست و ناامیدی است ، آن وقت بهتر می فهمیم که چرا اختراع خشن ترین اشکال تروریسم در چند دهۀ اخیر ( یعنی هواپیما ربایی و انفجارهای انتحاری ) به عرب ها تعلق دارد. این ذهنیت جریجه دار شده را سمیر قصیر ( روزنامه نگار و فعال سیاسی فلسطینی تبارِ چپ لبنان که خود در یکی از بمب گذاری های زنجیره ای لبنان – که احتمالاً توسط رژیم سوریه اجراء می شدند – در سال ۲۰۰۵ به قتل رسید ) در کتاب کوچکی به نام “ملاحظاتی در باره بدبختی عرب ها” ( “تأملات فی شقاء العرب” – در سال ۲۰۰۴) با زبان بسیار گویایی توصیف کرده است. او می گوید ، حقیقت این است که عرب ها حتی اگر لحظه ای بتوانند بدبختی خود را فراموش کنند ، نگاه های تحقیرآمیز دیگران را نسبت به خودشان نمی توانند از یاد ببرند ؛ نگاه های تحقیرآمیزی که با تکبر تمام ، ناتوانی عرب ها را در فرار از وضعیت فلاکت بارشان مسخره می کنند ؛ نگاه های تحقیرآمیزی که به ویژه در قرارگاه های کنترل پاسپورت در مرزهای کشورهای دیگر فلج کننده می شوند. او می گوید ، ناتوانی به نماد بدبختی عرب ها تبدیل شده است ؛ ناتوانی در فرار از این احساس که تو در صفحه شطرنج جهانی که در سرزمین خودِ تو بازی می شود ، موجودی کنار گذاشته شده محسوب می شوی. سمیر قصیر با اشاره به اشغال عراق و راه پیمایی های اعتراضی میلیونیِ پیش از شروع حمله در سراسر جهان ، می گوید در حالی که مردم برخوردار از دموکراسی در غرب می توانستند علیه حمله به عراق راه پیمایی کنند ، عرب ها در سرزمین خودشان از حق برپایی چنین اعتراض هایی محروم بودند. او با اشاره به “اسلام سیاسی” می گوید “این رویکرد مذهبی ، خود نشانه بدبختی عرب هاست.” و تأکید می کند که فرموش نباید کرد که اسلام گرایان در دوره نفوذ جنبش های چپ ، در بساط امریکا بازی می کردند و گرچه هر نیرویی می تواند تغییر کند ، اما آنها هنوز هم با زنده کردن بنیاد گرایی مذهبی و برانگیختن رویارویی های صلیبی به بازی “جنگ تمدن ها” می غلتند و بنابراین برتری غرب بر عرب ها و ناتوانی عرب ها را ابدی می سازند.

چند روز پیش ، یکی دیگر از فعالان شناخته شده چپ نیز روی همین ذهنیت توده ای عرب دست گذاشت: حسام حملاوی فعال و بلوگر رادیکال مصری در مصاحبه ای اینترنتی با مارک له وین (استاد دانشگاه و پژوهشگر امریکایی در مسائل خاورمیانه ) یادآوری کرد که برای ما انقلاب تونس علتِ برانگیزاننده نبود ، عامل شتاب دهنده بود. ما در سال ۲۰۰۸ در مصر دو “مینی انتفاضه” یا “مینی تونس” داشتیم ، یکی خیزش کارگران در ماه آوریل در “محله” بود و دیگری در “برولوس” در شمال. اعتراضات امروز مصر را نمی توان بی ارتباط با اعتصابات کارگری چهار سال گذشته یا حوادث بین المللی مانند “انتفاضه الاقصی” و اشغال عراق از طرف امریکا بررسی کرد.

این ذهنیت را که به هویت مشترک عربی در فراسوی مرزهای کشوری آگاهی دارد ، در همه کشورهای عربی می توان مشاهده کرد. ولی فراموش نباید کرد که تحقیر شدگی عرب ها ( که سمیر قصیر از آن سخن می گوید ) در کشورهای فقیرتر و به ویژه در میان طبقات پائین ، حالت انفجاری دارد. در غالب کشورهای عربی ، اقتصاد های عقب ماندۀ انگلی ، با بیکاری های وسیع پیدا و پنهان که در میان جوانان دامنه بسیار گسترده تری پیدا می کند و همچنین نابرابری های طبقاتی آشکاری که اکثریت جمعیت را به فلاکت فلج کننده ای گرفتار ساخته ، بیداد می کند. پاسداری از این اقتصادهای راکد و انگلی را حکومت های دودمانی سرکوب گری به عهده دارند که رکود و نابرابری اقتصادی را با رکود و خفقان سیاسی تکمیل می کنند. پادشاهی های عربی هنوز در دوران فرمانروایی های فئودالی به سر می برند. فقط کافی است به یاد داشته باشیم که در دنیای امروز فقط دوکشور رسماً قلمرو فرمانروایی خاندان سلطنتی حاکم نامیده می شود و هر دو در دنیای عرب قرار دارند: “پادشاهی عربستان سعودی” و “پادشاهی اردن هاشمی”. و جمهوری های عربی را بعضی ها به طنز “جُملوکیه” (monarpublic) می نامند ( که ترکیبی است از دو کلمه “جمهوریه” و “مَلکیه”) یعنی “جمهوری سلطنتی”. در سوریه بشار اسد به جای پدرش حافظ اسد ، نشسته ؛ در عراق صدام حسین می خواست پسرش قصی حسین را به جانشینی بگمارد که ناکام شد ؛ در لیبی قذافی پسرش (سیف الاسلام ) را برای جانشینی در نمک خوابانده ، در یمن علی عبدالله صالح و در مصر مبارک. حکومت های دودمانی عرب ، خواه سلطتنی باشند خواه جمهوری ، از قانون آهنینی تبعیت می کنند: هرکس که به قدرت رسید ، دست از آن برنمی دارد ، مگر این که بمیرد یا از طریقی به زیر کشیده شود ( و این طریق پیش از انقلاب تونس همیشه کودتا بوده است). در پشت اقتصادهای انگلی و حکومت های دودمانی ، همه جا (جز سوریه) حمایت امریکا و شرکای آن قرار دارد. بنابراین انقلابی که شروع شده ، شورش توده های عرب است علیه این “تثلیث مقدس” که دیگر کسی حاضر نیست در برابر آن گردن خم کند.

تردیدی نیست که انقلاب عرب هنوز در آغاز راه است و معلوم نیست چه سرنوشتی پیدا خواهد کرد و تا کجا خواهد توانست پیش برود. اما هرچه بشود ( با الهام از شعر زیبای عبدالوهاب البیاتی ، شاعر نامدار عراقی ) با اطمینان می توان گفت که “سوراخ بزرگی در دیوار محال به وجود آمده است”. تا اینجا چند چیز روشن است که من فقط فهرست وار به آنها اشاره می کنم:

۱ – بر دیکتاتوری های فاسد و دودمانی عرب ضربه گیج کننده ای فرود آمده و آنها حتی اگر بمانند ، ناگزیرند برای گریز از سرنوشت بن علی و مبارک ، به بزک کردن قیافه های کریه شان فکر کنند و به اصلاحاتی در نظام حکم رانی خود دست بزنند.

۲ – هر چه بشود ، امریکا ، اتحادیه اورپا و البته اسرائیل هم اکنون ضربه بزرگی خورده اند و دیگر نمی توانند با مردم کوچه و بازار عرب مانند حشرات برخورد کنند. آتشفشان عرب دیگر فعال شده است و می تواند همه چیز را به هوا بفرستد ، اگر نه امروز ، در فرداهای نزدیک.

۳ – هم اکنون روشن است که انقلاب عرب ، قبل از هر چیز انقلابی است برای نان و کار و بنابراین اگر پیش برود ، پس از به زیر کشیدن دیکتاتورها ، با سرمایه داری جهانی روبرو خواهد شد و جوانان عرب به سرعت درخواهند یافت که با فرامین مقدس سرمایه مالی جهانی نمی توانند به نان و کار برسند. آیا بحران بزرگ اقتصاد جهانی بادهایی را که در امریکای لاتین می وزد ، به خاورمیانه کشانده است؟ و آیا عرب ها خواهند توانست نخستین انقلاب های ضدسرمایه داری قرن بیست و یکم را دامن بزنند؟ آینده هرچه باشد ، اهمیت خاورمیانه را در اقتصاد انرژی جهانی نباید فراموش کرد. هم اکنون شاخص برنت نفت خام از بشکه ای ۱۰۰ دلار فراتر رفته است و انقلاب عرب می تواند آن را موشک وار بالاتر ببرد. “شب آبستن است تا چه زاید سَحر”!

۴ – آنهایی که ورد گرفته بودند و پایان عصر انقلابات را موعظه میکردند ، حالا باید اوراد دیگری سرهم بندی کنند. انقلاب عرب نشان می دهد که قرن بیست و یکم نیز می تواند مانند قرن بیستم ، قرن انقلابات توده ای و قرن شورش لگدمال شدگان و گرسنگان باشد. و همین یک ماه گذشته نشان داده است که پائینی ها خشونت نمی خواهند ، بالایی ها هستند که خون می ریزند و تا نفس آخر ، می کوشند وحشت و فلاکت و نابرابری را به نام “نظم و قانون و ثبات” بر مردم تحمیل کنند.

۵ – انقلاب عرب تا همین جا نشان داده است که مردم برای نان و کار و آزادی انقلاب می کنند و نه برای “اسلام عزیز”. برخلاف تبلیغات نژادپرستانه قدرت های امپریالیستی و برخلاف تقلاهای مذبوحانۀ جمهوری اسلامی ، می بینیم که بنیاد گرایی مذهبی در ژن ( یا فطرت ) عرب ها و مسلمانان نیست. پناه بردن به اسلام گرایی ( همان طور که از سمیر قصیر نقل کردم ) خود نشانه ناتوانی و بی پناهی است. انقلاب عرب اگر خفه نشود ، اسلام گرایی رنگ خواهد باخت. بعلاوه خواهران و برادران عرب ما نتایج فاجعه بار شکست انقلاب ایران به دست آیت الله ها را دیده اند و تصویر زنده ای از جنبش ضد استبدادی ما در سال گذشته را در حافظه دارند. آنها می توانند از شکست ها و تلاش های ما بیاموزند و باید امیدوار باشیم که ما نیز از پیروزی های آنها بیاموزیم. انقلاب عرب بعد ار رسوایی “انقلاب اسلامی” در ایران شکل می گیرد و بنابراین دلیلی ندارد آنها بی توجه به تجربه ما پیش بروند.

۶ – انقلاب عرب تا همین جا نیز شرایط خاورمیانه را زیر و رو کرده است. در شرایط کنونی تشدید تحریم ها علیه ایران بسیار دشوارتر شده است و حمله هوایی اسرائیل به ایران تقریباً ناممکن. این گرچه در سطح بین المللی و در کوتاه مدت می تواند فشار بر جمهوری اسلامی را کاهش بدهد ، ولی نفس بیدار کننده و زندگی بخش انقلاب ، بیش از همه ، فضای مساعدی برای خیزش مجدد و تجدید آرایش جنبش ضد استبدادی مردم ایران فراهم آورده است. تردیدی نباید داشت که انقلاب عرب متحد بزرگ مردم ایران است و به سرعت می تواند به تهدید بزرگی علیه استبداد مذهبی ایران تبدیل شود.

بگذارید این یادداشت را با قطعه ای از “ناقوس” ( شعر بلند و زیبای نیمایوشیج ، پدر شعر نو ایران) پایان بدهم که تمثیلی از ندای امید بخش انقلاب است:

ناقوس دلنواز

جا برده گرم در دل سردِ سَحَر به ناز

آوای او به هر طرفی راه می بَرَد

سوی هر آن فراز که دانی ،

اندر هر آن نشیب که خوانی ،

در رخنه های تیرۀ ویرانه های ما ،

در چشمه های روشنی خانه های ما ،

در هر کجا که مرده به داغی است ،

یا دل فسرده مانده چراغی است ،

تأثیر می کند.

او روز و روزگار بهی را

( گم گشته در سرشت شبی سرد)

تفسیر می کند.

محمدرضا شالگونی – ۱۲ بهمن ۱۳۸۹ ( ۳ فوریه ۲٠۱۱ )

ویدئو کلیپ:سرود سر اومد زمستون همراه با تصاویری از قیام ضداستبدادی مردم مصر و ایران

2011-02-03T14:34:00.000-08:00

ویدئو کلیپ:سرود سر اومد زمستون همراه با تصاویری از قیام ضداستبدادی مردم مصر و ایران

2009-09-16T13:46:00.000-07:00

اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

دستگیری دانشجویان در آستانه ی بازگشائی دانشگاه ها را محکوم می کنیم

ادامه مطلب

2009-09-14T08:16:00.000-07:00

شعاری که به همبستگی ملت ها کمک نمی کند
نکاتی پیرامون شعار" نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران"

هیئت تحریریه سایت راه کارگر
ادامه مطلب

2009-08-23T14:06:00.000-07:00

*ولايت وارفته فقيه، و بحران اسلاميت آن ،

سوسن آرام

ادامه مطلب

2009-08-22T09:49:00.000-07:00

سند سیاسی مصوب کنگره چهاردهم

سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

ادامه مطلب

2009-08-22T09:40:00.000-07:00

اطلاعیه هیئت اجرایی سازمان کارگران انقلابی ایران(راه کارگر)
در باره برگزاری کنگره چهاردهم

ادامه مطلب

2009-08-22T09:23:00.000-07:00

قطعنامه کنگره ۱۴

در محکوم کردن حمایت برخی از نیروهای مترقی

از رژیم جمهوری اسلامی ایران !

ادامه مطلب

2009-08-22T09:12:00.000-07:00

پیام کنگره چهاردهم سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

به

مردم ایران

ادامه مطلب

2009-08-14T02:39:00.001-07:00

اعلامیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران راه کارگر

با سازماندهی دادخواهی جمعی قربانیان تجاوز جنسی

رژیم شکنجه و تجاوز جمعی را رسواتر کنیم!

ادامه مطلب

2009-08-14T02:36:00.001-07:00

مصاحبه رادیو سپهر با محمدرضا شالگونی

درباره مراسم تنفیذ ریاست جمهوری، تضادهای درونی رژیم اسلامی، ادامه جنبش مردمی و ...

2009-08-14T02:31:00.000-07:00

ادعانامه دادستان بیدادگاه کودتاچیان

سند تازه رسوایی رژیم جمهوری اسلامی است

رضا سپید رودی

ادامه مطلب

2009-08-14T02:21:00.001-07:00

"ترانه" ای که فریاد شد

ارژنگ بامشاد

ادامه مطلب

2009-07-21T10:42:00.000-07:00

مبانی راهکارها در جنبش عمومی اعتراضی مردم

رضا سپیدرودی
ادامه مطلب

2009-07-21T10:22:00.000-07:00

مصاحبه رادیو سپهر با محمد رضا شالگونی
رحیمی : در برنامه امروز (جمعه19 تیر ماه 1388 برابر با 10 ژوييه 2009 میلادی) طبق روال جمعه ها، به گفتگو می نشینیم با آقای محمدرضا شالگونی، از فعالین اپوزیسیون چپ خارج از کشور و از تحلیل گران برجسته مسائل ایران، منطقه و جهان. آقای شالگونی با درود به شما

ادامه مطللب

2009-07-08T07:55:00.000-07:00

اعلامیه ی هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

به مناسبت سالگرد ١٨تیر

١٨تیر، روخانه ای که به دریا پیوست

ادامه مطلب

2009-07-08T07:48:00.000-07:00

اطلاعیه هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

در باره پایان فعالیت های مشترک تشکیلاتی

ادامه مطلب

2009-06-20T23:45:00.000-07:00

مرحله سرنوشت ساز جنبش اعتراضی مردم آغاز شده است

محمدرضا شاگونی

ادامه مطلب

2009-06-18T11:48:00.000-07:00

جای چپ در صف مقدم جنبش اعتراضی مردم است! محمد رضا شالگونی

ادامه مطلب

2009-05-19T15:48:00.001-07:00

تلویزیون برابری

مصاحبه یوسف آبخون با محمدرضا شالگونی درباره انتخابات دوره دهم
و نیز بیانیه گفتمان مطالبه محور

2009-04-05T07:08:00.000-07:00

راه کارگر374 منتشر شد

2009-04-05T07:04:00.000-07:00

فلسطینیان امروز و یهودیان آن روز

فلسطینیان امروز و یهودیان آن روز

مصیبتی که فلسطینیان امروز از سر می گذرانند ، شباهت خیره کننده ای به مصیبت یهودیان گرفتار در چنگال خونین آلمان هیتلری دارد. غزه امروز شبیه ترین جاست به گتوی ورشو در سال ١٩٤٣ . یهودیان زندانی شده در گتوی ورشو حدود ٣٨ در صد جمعیت شهر ورشو لهستان را در سال ١٩٤۰ تشکیل می دادند و در فضائی که کمتر از ٥/٤ در صد مساحت ورشو بود ، زندانی شده بودند. در نوامبر آن سال نازی ها دیواری بر دور آن برافراشتند و برای کنترل آن نگهبانان مسلح گماردند و شروع کردند به گرد آوردن یهودیان لهستان در آن مکان. در داخل گتو ، بیکاری و گرسنگی و بیماری چنان بیداد می کرد که در طی دو سال حدود یک چهارم جمعیت آن زندان بزرگ جان باختند. از اواخر سال ١٩٤٢ ارسال جمعیت گتوی ورشو به اردوگاه مرگِ تربلینکا شروع شد. یهودیان نگون بختی که تا آن موقع مصیبت تحمل ناپذیرشان را بدون مقاومتی چشم گیر تحمل کرده بودند ، با پی بردن به مقصد کاروان های مرگ ، به تدارک قیام پرداختند. از آغاز سال ١٩٤٣ جوانه های مقاومت ظاهر شد ، نازی ها برای مدتی کاروان های مرگ را متوقف کردند ، اما یهودیان که به طرح شیطانی آنها پی برده بودند ، دیگر حاضر نبودند بدون مقاومت گردن شان را به دست جلاد بسپارند. و از این جا بود که قیام پرشکوه گتوی ورشو در ١٩ آوریل ١٩٤٣ ( در شب عید فصح یهودیان ) شروع شد و جوانان یهودی شجاعانه به جنگی رویارو با نیروهای ارتش آلمان برخاستند. ارتش نازی تنها با منفجر کردن و به آتش کشیدن خانه به خانه گتوی ورشو و قتل عام ساکنان آن بود که توانست آن قیام دلاورانه را در هم بشکند.

ادامه مطلب

2009-03-25T16:49:00.001-07:00

آغاز فصلی نو در جنبش کارگری اروپا

روبن مارکاریان

ادامه مطلب

2009-03-25T15:48:00.000-07:00

"نه سازمان" به جای سازمان!
*بحثی در باره مدل ها و الگوهای سازماندهی در نقد بر ديدگاههای تقی روزبه
فرامرز

ادامه مطلب

2009-03-25T15:46:00.000-07:00

جنبش زنان وچند چالش پيشاروی آن!
تقی روزبه

ادامه مطلب

2009-03-25T15:39:00.000-07:00

کج بنشينيم, راست حرف بزنيم!
بحثی در باره الگوها و مدل های سازماندهی (ادامه نقد بر ديدگاههای تقی روزبه)
فرامرز
ادامه مطلب

2009-03-25T15:34:00.000-07:00

پرده ای دیگر از چشم بندی های “سربازان گمنام امام زمان” محمد رضا شالگونی

2008-12-02T16:37:00.000-08:00

اعلامیه سازمان کارگران انقلابی ایران ( راه کارگر )

در محکومیت اعدام فاطمه حقیقت پژوه !

فریاد های گوش خراش الله اکبر جلادان

خش خش قرقره های زنگ زده

ماشین اعدام

اندام نحیف فاطمه

آونگی

در سحرگاه سرد وخاموش آذر ماه تهران

ادامه مطلب

2008-12-02T16:24:00.000-08:00



پرسش و پاسخ		2008 10 25

گفتار پنجم		2008 10 18

گفتار چهارم		2008 10 11

گفتار سوم		2008 09 27

گفتار دوم		2008 09 27

گفتار يکم		2008 09 20

رويارويی سوسياليسم و مذهب از کجا بر می خيزد؟ محمد رضا شالگونی

چپ و مذهب ويژه نامه ی مجله ی آرش

درباره مذهب
گفتارهائی از محمد رضا شالگونی

برخورد و دیدگاه جریان ها و نیروهای چپ، طرفداران سوسیالیسم به دین چگونه بوده است؟ رویاروییِ سوسیالیسم و مذهب از کجا برخاسته است؟

دین که کارل مارکس از آن چون آه انسان ستم ددیده، جان جهان بی جان، قلب دنیای بی قلب، روح زمانه بی روح ، افیون توده ها و مسکن آلام و درد ها و رنج ها یاد کرده، از چه نقدهائی گذر نموده که نقد آن را نقد دره پراشکی خوانده که دین هاله آن است و ستیز با دین ستیز با جهانی که دین عطر معنوی آن است.

در سال های آغازین سده 21 نه تنها از نقش مذهب و رویکرد به آن کاسته نشده بلکه انواع و اقسام فرقه های مذهبی جدید در کنار و یا در متن و بطن مذاهب بزرگ پدید آمده اند. چرا؟

در سه چهار دهه اخیر پا بپای ظهور جریان های مذهبی در جنبش های اجتماعی و طبقاتی از جمله الهیات رهائی بخش از یک سو و فعال شدن بنیادگرائی مذهبی، اسلام گرائی در خاورمیانه و راست مسیحی در امریکا از سوی دیگر، مساله چگونگی رابطه و برخورد سوسیالیست ها با مذهب را در جنبش های اجتماعی مطرح کرده است.

مذهب چه هست، از کی و چگونه و در پاسخ به کدام نیازهای انسان پدید آمد؟
دلائل دوام مذهب در چیست؟
ایا شرط سوسیالیزم ، آتئیسم ، بی خدائی و بی دینی است؟
آیا ضدیت مارکسیسم با هر نوع اعتقاد مذهبی، مانعی بر سر راه عملی شدن طرح اصلی خود مارکسیسم یعنی اتحاد طبقاتی کارگران ایجاد نکرده است؟
مبارزه با تاریک اندیشی مذهبی با ابتکار عمل چه کسانی ، برخی از بورژواها ، برخی از میانه روهای مذهبی ، طیف گسترده چپ ها کمونیست ها سوسیالیست ها مارکسیست ها ...
پایگاه اصلی مذهب در میان مردم ستم دیده است. همان هائی که قرار است جهان دیگری بسازند و سرنوشت بشریت را رقم بزنند. چگونه؟
آیا هر انسان مدرن ، غیر مذهبی است؟
فعال شدن مذاهب و ظهور بنیادگرائی مذهبی از کجاست؟
آیا اسلام دین ویژه ای است؟
آیا مسلمانان در زمینه تطبیق خود با دنیای مدرن با پیروان دین های دیگر تفاوت ماهوی دارند؟
نظریه ماتریالیستی منسجم در مبارزه با تاریک اندیشی مذهبی چه مفاد و منطقی دارد؟
زمینه روانی مذهب در کجاست؟ رابطه مرگ و مذهب چیست؟

محمد رضا شالگونی در 5 گفتار به مساله سوسیالیزم و مذهب می پردازد با نگاهی تاریخی به نظر مارکسیست ها درباره مذ

2008-12-02T16:18:00.000-08:00

پرسش و پاسخ
2008 10 25

گفتار پنجم
2008 10 18

گفتار چهارم
2008 10 11

گفتار سوم
2008 09 27

گفتار دوم
2008 09 27

گفتار يکم
2008 09 20

رويارويی سوسياليسم و مذهباز کجا بر می خيزد؟ محمد رضا شالگونی

چپ و مذهبويژه نامه ی مجله ی آرش
درباره مذهب گفتارهائی از محمد رضا شالگونی
برخورد و دیدگاه جریان ها و نیروهای چپ، طرفداران سوسیالیسم به دین چگونه بوده است؟ رویاروییِ سوسیالیسم و مذهب از کجا برخاسته است؟
دین که کارل مارکس از آن چون آه انسان ستم ددیده، جان جهان بی جان، قلب دنیای بی قلب، روح زمانه بی روح ، افیون توده ها و مسکن آلام و درد ها و رنج ها یاد کرده، از چه نقدهائی گذر نموده که نقد آن را نقد دره پراشکی خوانده که دین هاله آن است و ستیز با دین ستیز با جهانی که دین عطر معنوی آن است.
در سال های آغازین سده 21 نه تنها از نقش مذهب و رویکرد به آن کاسته نشده بلکه انواع و اقسام فرقه های مذهبی جدید در کنار و یا در متن و بطن مذاهب بزرگ پدید آمده اند. چرا؟
در سه چهار دهه اخیر پا بپای ظهور جریان های مذهبی در جنبش های اجتماعی و طبقاتی از جمله الهیات رهائی بخش از یک سو و فعال شدن بنیادگرائی مذهبی، اسلام گرائی در خاورمیانه و راست مسیحی در امریکا از سوی دیگر، مساله چگونگی رابطه و برخورد سوسیالیست ها با مذهب را در جنبش های اجتماعی مطرح کرده است.مذهب چه هست، از کی و چگونه و در پاسخ به کدام نیازهای انسان پدید آمد؟دلائل دوام مذهب در چیست؟ایا شرط سوسیالیزم ، آتئیسم ، بی خدائی و بی دینی است؟ آیا ضدیت مارکسیسم با هر نوع اعتقاد مذهبی، مانعی بر سر راه عملی شدن طرح اصلی خود مارکسیسم یعنی اتحاد طبقاتی کارگران ایجاد نکرده است؟مبارزه با تاریک اندیشی مذهبی با ابتکار عمل چه کسانی ، برخی از بورژواها ، برخی از میانه روهای مذهبی ، طیف گسترده چپ ها کمونیست ها سوسیالیست ها مارکسیست ها ...پایگاه اصلی مذهب در میان مردم ستم دیده است. همان هائی که قرار است جهان دیگری بسازند و سرنوشت بشریت را رقم بزنند. چگونه؟آیا هر انسان مدرن ، غیر مذهبی است؟فعال شدن مذاهب و ظهور بنیادگرائی مذهبی از کجاست؟آیا اسلام دین ویژه ای است؟آیا مسلمانان در زمینه تطبیق خود با دنیای مدرن با پیروان دین های دیگر تفاوت ماهوی دارند؟نظریه ماتریالیستی منسجم در مبارزه با تاریک اندیشی مذهبی چه مفاد و منطقی دارد؟زمینه روانی مذهب در کجاست؟ رابطه مرگ و مذهب چیست؟
محمد رضا شالگونی در 5 گفتار به مساله سوسیالیزم و مذهب می پردازد با نگاهی تاریخی به نظر مارکسیست ها درباره مذهب

2008-09-03T13:59:00.000-07:00

رویارویی سوسیالیسم و مذهب

از کجا بر می خیزد

محمد رضا شالگونی

" من به اندازه یک ابر دلم می گیرد

وقتی از پنجره می بینم حوری

-دختر بالغ همسایه

پای کمیاب ترین نارون روی زمین

فقه می خواند ".

( سهراب سپهری )

ادامه مطلب

2008-09-01T01:19:00.000-07:00

به یاد
  قتل عام شدگان شهرم لنگرود

تقدیم به :

دختران و پسران، همسران و برادران، خواهران

و مادران، پدران وهمشهریانم

بقول شاملوی بزرگ :

برای آنان که عشق شان زندگی است ....

و نه آن دیگرانی که می سازند

دشنه

برای جگرشان

زندان

برای پیکرشان

رشته

برای گردن شان

 اميرجواهری لنگرودی

amirjavaheri@yahoo.com

تابستان ۱۳۸۷ برابر۲۰۰۸

ادامه مطلب 

2008-08-29T09:35:00.001-07:00

اعلامیه کمیته مرکزی سازمان کارگران انقلابی ایران ( راه کارگر )

یادمان بیستمین سالگرد کشتار زندانیان سیاسی ایران را
با شکوه هر چه بیشتر برگزار کنیم!

2008-08-29T09:33:00.000-07:00

مصاحبه یوسف آبخون با محمدرضا شالگونی درباره
بحران سرمایه‌داری جهانی، بحران مواد غذائی
مصاحبه حسین نقی پور با خانم رضوان مقدم
در مورد کارزار یک میلیون امضاء

2008-08-29T09:32:00.001-07:00

خاوران مال منست، خاوران در طول سالهای سکوت به من هویت داده خاوران برای من هویت است همه چیز من است...
پای صحبت فرزند یکی از اعدام شدگان تابستان سیاه67

زیرا که مرده گان این سال عاشق ترین زنده گان بودند"! به یاد جان باخته گان دهه 60. گفتگو با مادر شریفی

سرود خاوران. این سرود در گلزار خاوران خوانده شده است

2008-08-24T08:39:00.000-07:00

گرجستان:بازی با آتش

http://www.roshangari.net/
روابط ساکاشويلی با نومحافظه کاران و گروه بندی بوش – مک کين تا به حدی نزديک است که برخی نوشته اند حمله به اوستيای جنوبی با راهنمايی نومحافظه کاران و به منظور کمک به انتخاب مک کين صورت گرفت. هرچند منابع رسمی گفته اند آمريکا در مورد تقابل مستقيم نظامی به ساکاشويلی هشدار داده بود

ادامه مطلب

2008-08-18T13:04:00.000-07:00

فیلمی از خاوران
به مناسبت بیستمین سالگرد قتلعام
زندانیان سیاسی در سال٦٧

2008-08-18T11:59:00.000-07:00

راه کارگر 341 منتشر شد

2008-08-18T11:50:00.001-07:00

میزگرد تلویزیون برابری درباره بیستمین سالگرد قتلعام زندانیان سیاسی درسال ٦٧
با شرکت شهاب شکوهی، رضا رئیس دانا، هادی امینیان، پیروز زورچنگ
مجریانیاوراعتماد،پریساآزادیان

2008-08-18T11:44:00.000-07:00

گفتگوی یوسف آبخون با محمدرضا شالگونی
درباره بحران جهانی سرمایه‌داری
گفتگوی ابراهیم اوخ با بهروز عارفی
درباره مسائل خاور میانه

2008-08-08T12:52:00.001-07:00

دوست گرامی پرویز قلیچ خانی، سردبیر و مدیر مسئول مجله « آرش »

با سلام،

در شماره ٠ ٠ ١ مجله « آرش » در بخش « مروری بر سازمان های چپ در تبعید » - تنظیم شده توسط آقای « سیامند » - در معرفی سازمان کارگران انقلابی ایران ( راه کارگر )، مطلبی نوشته شده است که اعتراضات و انتقاداتی را در سازمان ما و همچنین در بیرون از سازمان ما بر انگیخته است. حال که شماره ١ ٠ ١ آرش در آستانه انتشار است، از شما درخواست می کنیم مراتب زیر را محض اطلاع خوانندگان « آرش » در این شماره چاپ و در سایت خود نیز منعکس کنید.

ادامه مطلب

2008-08-08T12:42:00.000-07:00

شهادتي از هنوز زندگان

تاريخ را لطفا انطور بنويسيد كه اتفاق افتاده است.

بهروز سورن فعال سابق سازمان راه كارگر

ادامه مطلب

2008-07-28

2008-07-18T14:59:00.000-07:00

میزگرد تلویزیون برابری با شرکت
سعید افشار، اکبرمعصوم‌بیگی و محمد رضا شالگونی
درباره تهدیدات وفضای جنگی

بخش اول / بخش دوم / بخش سوم

2008-07-08T09:36:00.000-07:00

میزگرد به مناسبت نهمبن سالگرد هجدهم تیر
با شرکت امید منتظری، روزبه کریمی و شهاب برهان

کتاب در تبعید، برنامه ای از حسن حسام
پیرامون کتاب برفراز مسند خورشید نسیم خاکسار

2008-07-01T10:21:00.000-07:00

آماده کردن ميدان جنگ

سيمور هرش
*فالون:بگذاريد جدی باشيم. 80 ميليون آدم در ايران زندگی ميکنند و هرکدام آنها يک فرد هستند. اين تصور که همه آنها يا اينطور يا آنطور هستند، ابلهانه است.
*مشاور سابق پنتاگون: نيروهای ويژه جديد با مجاهدين خلق کار ميکنند و دولت بوش بی صبرانه منتظر نتيجه است...فقط اگر مردم ميدانستند چقدر به حساب های بانکی مجاهدين ميرود...

ادامه مطلب

2008-06-28T13:06:00.000-07:00

راه کارگر (336)از انتشارات سا زمان کارگران انقلابی ايران منتشر شد

ادامه مطلب

2008-06-28T13:03:00.000-07:00

اعلامیه کمیته مرکزی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)

به مناسبت چهارم تیرماه

٢٩ امین سالروز تاسیس سازمان

ادامه مطلب

2008-06-18T01:54:00.001-07:00


باز هم نگاهی به اوضاع و احوال سیاسی ایران، وضعیت رژیم، موقعیت جریان های اپوزیسیون، جایگاه جنبش های اجتماعی. گفتگو با محمدرضا شالگونی			سه شنبه 28 خرداد، 17 ژوئن